wojna sześciodniowa. walka z segregacją rasową gł. w Stanach Zjednoczonych, marsz na Waszyngton. wzrost popularności organizacji lewicowych, kulminacją były rewolty studenckie w miastach akademickich Stanów Zjednoczonych, Meksyku, Wielkiej Brytanii, Francji ( maj 1968 roku ), Włoch, RFN, Japonii i Australii.

Od czasu pokazu pierwszego polskiego filmu – Antoś po raz pierwszy w Warszawie z 1908 roku minęło już ponad 100 lat. Kino polskie napotkało na swojej drodze wiele przeszkód: dwie wojny światowe, a potem ograniczenia cenzuralne istotnie wpłynęły na specyfikę narodowej kinematografii. Wiodącym nurtem filmu w oczywisty sposób stało się skupienie na rodzimej historii, polityce i przemianach społecznych. W dorobku polskiego kina nie brak jednak również kultowych komedii, pozycji obyczajowych czy eksperymentów artystycznych. Oto nasz wybór 75 najlepszych polskich filmów. Polskie filmy – krótka historia Pierwszy w Polsce pokaz kinematografu odbył się w Krakowie w 1896 roku. Dwanaście lat później wyprodukowano pionierski rodzimy film z Antonim Fertnerem w roli głównej. Do lat 30. XX wieku prym wiodła wytwórnia filmowa SFINKS, której wielką gwiazdą stała się Pola Negri, a po jej wyjeździe do Niemiec, obiektem uwielbienia widzów stała się Jadwiga Smosarska. Dźwięk wkroczył do polskiego kina w 1930 roku wraz z filmem Moralność pani Dulskiej. Od tej pory najważniejszym gatunkiem polskiego kina przedwojennego była komedia wzorowana na gatunku hollywoodzkim – „great love story” z dużą rolą muzyki. To właśnie szlagiery pochodzące z tej epoki są dziś najbardziej rozpoznawalnym znakiem polskiego filmu międzywojnia. Drugim znaczącym gatunkiem epoki przedwojennej były melodramaty, zwłaszcza nawiązujące do tragicznej historii Polski lub ekranizacje prozy Heleny Mniszkówny i Marii Rodziewiczówny. Na panteonie najmocniej świeciły gwiazdy Elżbiety Barszczewskiej, Toli Mankiewiczówny, Lody Halamy czy Zuli Pogorzelskiej. Wśród amantów królował Aleksander Żabczyński, ale miłością widzów cieszyli się również Adolf Dymsza, Eugeniusz Bodo, Józef Węgrzyn czy – uznawany za najwybitniejszego aktora epoki – Kazimierz Junosza-Stępowski. Socrealizm i Odwilż w polskim filmie II wojna światowa przerwała rozwój polskiego kina, podziemie bojkotowało tę rozrywkę znajdującą się wówczas w rękach niemieckiego okupanta, a większość przedwojennych aktorów spotkał tragiczny los. Po wojnie pierwszą polską fabułą stały się uwielbiane do dziś Zakazane piosenki (1946). W 1949 roku na Zjeździe w Wiśle za obowiązującą doktrynę w sztuce ogłoszono socrealizm, który na kilka lat uwięził polskie kino w ramach skrajnie zideologizowanych i nudnych przekazów. Dopiero okres Odwilży zwiastowany przez Pokolenie (1954) Andrzeja Wajdy, a następnie Kanał (1956) wyprowadziła polski film na międzynarodowe tory. Powstała wówczas Polska Szkoła Filmowa, sygnowana nazwiskami wspomnianego Wajdy, Andrzeja Munka, ale też scenarzysty J. S. Stawińskiego czy aktorów: Zbigniewa Cybulskiego, Tadeusza Janczara. Jednocześnie zaczęło pojawiać się kino indywidualnego stylu, jak np. dzieła Kawalerowicza lub Tadeusza Konwickiego. Wolność okresu Odwilży bardzo szybko ograniczyła cenzura i znowu zaczęto powracać do nacechowanych ideologicznie dzieł, zwłaszcza w nurcie wielkich widowisk historycznych. Wydarzenia marca 1968 roku i związany z nimi kryzys polityczny zaowocowały powstaniem kina inspirowanego francuską Nową Falą, a więc dzieł Krzysztofa Zanussiego czy Jerzego Skolimowskiego. Osobną grupę stanowiła mitologia małej ojczyzny – Śląska – w twórczości Kazimierza Kutza. Polski film od kina moralnego niepokoju do współczesności Druga połowa lat 70. wraz z premierą Człowieka z marmuru (1977) Wajdy przyniosła z kolei nurt Kina Moralnego Niepokoju, do którego można zaliczyć filmy Krzysztofa Kieślowskiego, Agnieszki Holland, Feliksa Falka czy K. Zanussiego. Lata 70. to również okres triumfu kina popularnego, zwłaszcza świetnych komedii Stanisława Barei. Wprowadzenie stanu wojennego w 1981 roku po raz kolejny zastopowało premierę wielu ważnych filmów, które ujrzały światło dzienne dopiero pod koniec dekady. Wtedy też światowe sukcesy osiągały filmy Krzysztofa Kieślowskiego. Przełom 1989 roku dla polskiego kina okazał się bardzo trudny – rodzima kinematografia znalazła się w kryzysie. W naturalny sposób osłabło zainteresowanie widzów polityką i historią, natomiast jednym z najważniejszych nurtów stało się „kino bandyckie” pokazujące ustrojowe i mentalne przemiany po upadku komunizmu. Najbardziej emblematycznym przykładem tego prądu są Psy Władysława Pasikowskiego. Ważniejsze dzieła ostatnich dekad to również adaptacje literatury, filmy A. Kondratiuka oraz skupienie na problemach społecznych np. w dziełach Krzysztofa Krauzego. W ostatnich latach widać również rozwijający się nurt kina kobiet, a jedna z jego przedstawicielek, Małgorzata Szumowska osiąga znaczące międzynarodowe sukcesy. Najlepsze polskie filmy 1. Mocny człowiek (1929) Film Mocny człowiek to wybitna pozycja polskiego kina niemego. Adaptacja prozy Stanisława Przybyszewskiego w reżyserii Henryka Szaro pokazuje psychologiczny dramat początkującego pisarza, a jednocześnie zachwycająco portretuje przedwojenną Warszawę. Głównym bohaterem obrazu jest młody dziennikarz, Henryk Bielecki (Gregori Chmara), który marzy o karierze literackiej. Podstępem wykrada zatem rękopis przyjaciela, Jerzego Górskiego (Artur Socha) i pośrednio przyczynia się do jego śmierci. Czy mężczyzna będzie jednak umiał poradzić sobie z przygniatającym piętnem winy? Mocny człowiek to przykład inspiracji niemieckim ekspresjonizmem, a także poetycki portret przedwojennej Warszawy. 2. Zapomniana melodia (1938) Mimo że polskie kino przedwojenne nie obfitowało w wielkie arcydzieła, jego najmocniejszą stronę stanowiły komedie muzyczne. Szlagiery pochodzące z komediowych filmów międzywojnia przetrwały w naszej świadomości do dziś i stały się integralną częścią polskiej kultury popularnej. Jedno z najlepszych dzieł tego gatunku to Zapomniana melodia w reżyserii Konrada Toma i Jana Fethkego. Fabuła filmu dotyczy perypetii miłosnych pary zakochanych: Helenki Roliczówny (Helena Grossówna) z Instytutu Dokształcającego dla Dziewcząt i Stefana Frankiewicza (Aleksander Żabczyński). Piękną muzykę do Zapomnianej melodii skomponował Henryk Wars, a autorem słów piosenek był Ludwik Starski. To z tego filmu pochodzą takie szlagiery, jak Już nie zapomnisz mnie, Ach, jak przyjemnie! czy Panie Janie! 3. Piętro wyżej (1937) Wśród polskich komedii przedwojennych warto również wymienić Piętro wyżej Leona Trystana, choćby ze względu na znakomitą rolę wielkiej osobowości tej epoki – Eugeniusza Bodo. Historia rozgrywa się w jednej z warszawskich kamienic przy ulicy Szczęśliwej, gdzie zamieszkuje dwóch kawalerów o tym samym nazwisku Pączek. Oczywiście ta zbieżność prowadzi do ogromnych nieporozumień pomiędzy sąsiadami. Wszystko się jednak zmienia, gdy jednego z panów odwiedza śliczna bratanica Lodzia (Helena Grossówna). Piętro wyżej przeszło do historii polskiego kina ze względu na kultowe szlagiery, jak np. Umówiłem się z nią na dziewiątą czy Seksapil – to nasza broń kobieca. Ten ostatni przebój w przebraniu Mae West wykonuje na ekranie niezrównany Bodo. 4. Zakazane piosenki (1946) Zakazane piosenki w reżyserii Leonarda Buczkowskiego to pierwszy polski powojenny film pełnometrażowy. Obraz w bardzo skondensowanej, sfabularyzowanej formie przedstawia dzieje niemieckiej okupacji od września 1939 do maja 1945 roku. Jego przewodnim motywem są tytułowe „zakazane piosenki” – a więc muzyka, która w tym trudnym czasie pomagała ludziom przetrwać. Czasami były to tajne koncerty utworów Fryderyka Chopina, przede wszystkim jednak niemal bohaterskie występy ulicznych kapel i śpiewaków, którzy na rogach ulic i w podwórkach kamienic wykonywali kawałki dodające rodakom otuchy. Były wśród nich np. Dnia pierwszego września roku pamiętnego, Kto handluje, ten żyje i Serce w plecaku. Główne role w filmie zagrali Danuta Szaflarska i Jerzy Duszyński. 5. Kanał (1956) Andrzej Wajda zapoczątkował nurt Polskiej Szkoły Filmowej, kręcąc co prawda jeszcze socrealistyczne i propagandowe, ale jednak wybitne Pokolenie. Jego kolejnym ważnym dziełem był zaś Kanał, który jako pierwszy po epoce stalinizmu poruszał dotąd zakazany temat powstania warszawskiego. Akcja filmu rozgrywa się u schyłku insurekcji, kiedy porucznik „Zadra” (Wieńczysław Gliński) próbuje wraz ze swoim oddziałem przedostać się kanałami do Śródmieścia. W filmie ważne role zagrali również Tadeusz Janczar (jako podchorąży „Korab”) i Teresa Iżewska (jako łączniczka „Stokrotka”). Dzieło Wajdy zostało nagrodzone srebrną Palmą na Festiwalu w Cannes. 6. Eroica. Symfonia bohaterska w dwóch częściach (1957) Eroica to z kolei wybitny film Andrzeja Munka, będący artystyczną i ideową odpowiedzią na Kanał Wajdy. Dzieło zostało oparte na opowiadaniach Jerzego Stefana Stawińskiego. Pierwsza część, Scherzo alla polacca, przedstawia historię niejakiego „Dzidziusia” Górkiewicza (Edward Dziewoński), który w trakcie powstania warszawskiego próbuje wynegocjować wsparcie węgierskiego oddziału militarnego. Akcja drugiego ogniwa filmu, Ostinato Lugubre, rozgrywa się natomiast w niemieckim obozie dla polskich jeńców wojennych. Munk w swoim dziele dokonuje rozrachunku z narodowymi mitami i wydarzenia wojenne przedstawia za pomocą groteskowego humoru, oddającego zarówno ich grozę, jak i absurd ludzkich zachowań. Film wyróżniono nagrodą FIPRESCI oraz Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Argentynie. 7. Popiół i diament (1958) Arcydzieło Andrzeja Wajdy, Popiół i diament, wykreowało nowy typ bohatera polskiego kina, którego ikoną stał się Zbigniew Cybulski. Stał się on symbolem nowego pokolenia, a jego image i styl zachowania przypominał Jamesa Deana. Ekranizacja powieści Jerzego Andrzejewskiego to bez wątpienia jeden z najważniejszych polskich filmów. Akcja obrazu rozgrywa się tuż po zakończeniu II wojny światowej, kiedy rozbite oddziały Armii Krajowej próbują odnaleźć się w nowej komunistycznej rzeczywistości. Jeden z Akowców, Maciek Chełmicki, otrzymuje rozkaz wykonania wyroku śmierci na socjalistycznym działaczu, Szczuce. Scena śmierci Chełmickiego pomimo wyraźne propagandowego przesłania filmu (nie dało się go wówczas uniknąć) stała się wymownym symbolem dramatycznego losu Akowców, niejako wyrzuconych przez nową władzę na śmietnik historii. 8. Zezowate szczęście (1960) Kolejne arcydzieło Andrzeja Munka, Zezowate szczęście, podobnie jak Eroica posługuje się groteską, by pokazać „chichot” polskiej historii. Głównym bohaterem filmu nakręconego na podstawie prozy Jerzego Stefana Stawińskiego, jest Jan Piszczyk (Bogumił Kobiela), którego losy pozwalają zaprezentować obszerny wycinek rodzimych dziejów, począwszy od epoki międzywojennej na stalinizmie skończywszy. I jest to oczywiście obraz ironiczny, ponieważ Piszczyk jest typowym konformistą, który w każdych okolicznościach politycznych próbuje dostosować się do obowiązującej ideologii. Taka postawa staje się przyczyną wielu tragikomicznych zdarzeń. 9. Pociąg (1959) Pociąg Jerzego Kawalerowicza został wyróżniony na Festiwalu Filmowym w Wenecji nagrodą techniczną im. Georges’a Melliesa. To quasi-kryminalna historia z wyraźnym podłożem psychologicznym. Główni bohaterowie to młoda pani meteorolog i chirurg, którzy jadą w tym samym przedziale pociągiem z Warszawy na Hel. W trakcie podróży okazuje się, że w pociągu znajduje się również zbiegły morderca… Krytyka szczególnie doceniła występ odtwórczyni głównej roli, Lucyny Winnickiej. 10. Pętla (1957) Pętla to pamiętny film Wojciecha Jerzego Hasa z główną rolą Gustawa Holoubka. Inspiracją dla reżysera stało się opowiadanie Marka Hłaski o tym samym tytule, pochodzące z głośnego tomu Pierwszy krok w chmurach. Film przedstawia tragiczną historię Kuby, młodego mężczyzny uzależnionego od alkoholu, który dzięki pomocy narzeczonej Krystyny (w tej roli Aleksandra Ślaska) próbuje nieudolnie walczyć z nałogiem. Wszystko zmierza do tragicznego finału… Pętla to dzieło, w którym można odnaleźć tropy wielu kierunków artystycznych, jak ekspresjonizm, egzystencjalizm czy amerykańskie kino noir. 11. Do widzenia, do jutra (1960) Debiut Janusza Morgensterna, Do widzenia, do jutra, od razu zapisał się w dziejach polskiego kina. Film przedstawia historię miłosną rozgrywającą się w Trójmieście. Jacek, młody student (w tej roli Zbigniew Cybulski) zakochuje się w pięknej córce francuskiego konsula o imieniu Margueritte (Teresa Tuszyńska). Dziewczyna jest jednak niezdecydowana, a pewnego dnia wyjeżdża bez pożegnania… Warto wspomnieć, że ogromnym atutem filmu jest jego jazzowa strona muzyczna, autorstwa Krzysztofa Komedy. 12. Ostatni dzień lata (1958) Ostatni dzień lata to z kolei głośny debiut filmowy Tadeusza Konwickiego, który wcześniej zajmował się literaturą i miał na swoim koncie epizod z socrealizmem. Obraz stanowi dość enigmatyczną całość bez wyraźnej akcji i szczegółowo zarysowanych bohaterów. Postaciami w filmie są bowiem bezimienni kobieta i mężczyzna, którzy spotykają się na plaży u schyłku gorących wakacji. Rodzi się między nimi szczególny rodzaj przywiązania. W rolach głównych wystąpili Jan Machulski i Irena Laskowska. 13. Nóż w wodzie (1961) Film Nóż w wodzie otworzył Romanowi Polańskiemu drogę do międzynarodowej kariery. Obraz został nagrodzony na Festiwalu w Wenecji oraz zdobył nominację do Oscara. Jest to historia rozgrywająca się na Mazurach. Pewne małżeństwo w upalny dzień wypływa jachtem na rejs po jeziorze. Niespodziewanie spotykają młodego mężczyznę i zabierają go na pokład. Mężczyźni zaczynają ze sobą rywalizować. W rolach głównych zagrali Leon Niemczyk, Jolanta Umecka i Zygmunt Malanowicz. 14. Jak być kochaną (1962) Wojciech Jerzy Has zrealizował film Jak być kochaną na podstawie opowiadania Kazimierza Brandysa. Obraz jest dramatem wojennym, który opowiada o wysiłkach młodej aktorki, Felicji, by uchronić przed aresztowaniem swojego ukochanego. Ukrywany przez nią Wiktor Rawicz nie odwzajemnia jednak miłości kobiety… W rolach głównych wystąpili Barbara Krafftówna i Zbigniew Cybulski. Film był nagradzany w San Francisco i w Bejrucie. 15. Salto (1965) Salto Tadeusza Konwickiego zostało docenione w kraju, ale zyskało też rozgłos międzynarodowy. Akcja filmu rozgrywa się w prowincjonalnym miasteczku na zachodzie Polski. Pewnego dnia zjawia się w nim tajemniczy mężczyzna, któremu mieszkańcy przypisują rozmaite wersje tożsamości. Przybysz zdobywa ogromny wpływ na lokalną społeczność. W roli mężczyzny wystąpił Zbigniew Cybulski. Film stanowi rozrachunek z polską szkołą filmową, ale też romantycznymi mitami narodowymi. 16. Sami swoi (1967) To jedna z kultowych polskich komedii – Sami swoi w reżyserii Sylwestra Chęcińskiego szturmem podbili serca polskiej publiczności i robią to do dziś. Historia rozgrywa się tuż po wojnie na Ziemiach Odzyskanych, gdzie przybywają wysiedlone z Kresów dwie rodziny: Pawlaków i Kargulów. Sąsiedzi od czasów przedwojennych toczą ze sobą spór o miedzę i krowę. Waśnie przenoszą się również na teren nowego domostwa. Szansą na pogodzenie rodzin może okazać się jednak miłość córki Kargula, Jadźki (Ilona Kuśmierska) i syna Pawlaków, Witii (Jerzy Janeczek). W rolach głównych wystąpili Władysław Hańcza (jako Kargul) i Wacław Kowalski (Pawlak). W kolejnej dekadzie nakręcono jeszcze dwie części cyklu: Nie ma mocnych (1974) i Kochaj albo rzuć (1977). 17. Rękopis znaleziony w Saragossie (1964) Osiemnastowieczne dzieło Jana Potockiego Rękopis znaleziony w Saragossie posłużyło Wojciechowi Jerzemu Hasowi do nakręcenia filmu-arcydzieła. W roli głównej wystąpił Zbigniew Cybulski, który wcielił się w Alfonsa von Wordena, hiszpańskiego oficera odbywającego długą podróż z Saragossy do Madrytu. Droga stanowi jednak tylko kompozycyjną ramę dla całości składającej się z wielu różnych opowieści. Konstrukcja filmu Hasa odwzorowuje strukturę powieści Potockiego, opartej na narracji szkatułkowej. Co ciekawe, Rękopis znaleziony w Saragossie zrobił niesamowitą furorę w Stanach Zjednoczonych, a wielu największych mistrzów kina zalicza go do najważniejszych dzieł w historii X Muzy. 18. Żywot Mateusza (1967) Film Witolda Leszczyńskiego Żywot Mateusza to poetycka opowieść o wiejskim out-siderze, który lepiej niż w kontaktach z ludźmi odnajduje się w relacjach ze zwierzętami i przyrodą. Mężczyzna mieszka nad jeziorem z siostrą Olgą, pomagającą mu w codziennych obowiązkach. Kreację tytułowego Mateusza stworzył Franciszek Pieczka, a rola ta stała się jedną z najważniejszych w jego dorobku artystycznym. Film powstał na podstawie powieści Tarjei Vesaasa pod tytułem Patki. Był nagradzany w Cannes, Valladolid oraz w Colombo. 19. Lalka (1968) Lalka w reżyserii Wojciecha Jerzego Hasa to jedna z najważniejszych ekranizacji polskiej literatury. Film powstał na podstawie powieści Bolesława Prusa. Głównym bohaterem dzieła jest Stanisław Wokulski, zamożny kapitalista, który zakochuje się bez wzajemności w pięknej kobiecie z arystokratycznego, ale zadłużonego rodu, Izabeli Łęckiej. Mężczyzna postanawia za wszelką cenę zdobyć względy wybranki. W roli Wokulskiego wystąpił Mariusz Dmochowski, natomiast Izabelę zagrała Beata Tyszkiewicz. 20. Rejs (1970) Komedia Marka Piwowskiego Rejs to już klasyka polskiego kina i jeden z jego kultowych obrazów. Fabularną ramą dzieła jest tytułowy rejs statkiem wycieczkowym z Warszawy do Płocka. Pasażerowie podczas wspólnej podróży próbują nawiązać ze sobą bliższy kontakt, a prym wiedzie w tej kwestii mężczyzna podający się za animatora wolnego czasu (w tej roli Stanisław Tym). Pomimo wysiłków rozmowy nieustannie się urywają, a wokół narasta nuda. Pasażerowie tym chętniej angażują się zatem w podsuwane zabawy, w których powaga sąsiaduje ze skrajną groteską. Film odczytywano jako komentarz do wydarzeń marca 1968 roku. 21. Jak daleko stąd, jak blisko (1971) Jak daleko stąd, jak blisko to kolejna pozycja Tadeusza Konwickiego. Andrzej (Andrzej Łapicki) wspomina swoje wojenne losy i przyjaźń z Maksem (Gustaw Holoubek), który popełnił samobójstwo. Film obfituje w surrealistyczne sceny o bogatej symbolice, nie posiada jednolitego czasu i miejsca akcji. Stanowi wyraz artystycznej kreacji, jednocześnie odwołując się do autobiografii autora oraz wydarzeń z najnowszej historii Polski. Jak daleko stąd, jak blisko zdobyło wiele prestiżowych nagród, w tym na festiwalu w San Remo. 22. Potop (1974) Jerzy Hoffman zapisał się w polskiej kinematografii przede wszystkim jako twórca ekranizacji trylogii Henryka Sienkiewicza. Najwybitniejszym z trzech filmów historycznych jest zaś Potop z 1974 roku. Fabuła obrazu koncentruje się wokół napaści Szwedów na Polskę w połowie XVII wieku. Głównym bohaterem filmu jest Andrzej Kmicic, chorąży orszański, który początkowo zwiedziony przez księcia Radziwiłła przystępuje do zdradzieckiego układu, jednak potem przechodzi duchową przemianę i staje się bohaterem narodowym walczącym z poświęceniem o jasnogórski klasztor. Pamiętną kreację Kimicica stworzył Daniel Olbrychski, natomiast jego śliczną ukochaną Oleńkę zagrała Małgorzata Braunek. Potop zdobył cztery Złote Lwy, a także nominację do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny. 23. Ziemia obiecana (1975) Andrzej Wajda wielokrotnie ekranizował polską literaturę, natomiast Ziemia obiecana należy w tym względzie do jego najwybitniejszych osiągnięć. Co ciekawe, wcale nie najwybitniejsza z powieści Władysława Reymonta, stała się prawdziwą perłą na ekranie. Akcja filmu rozgrywa się na przełomie XIX i XX wieku w Łodzi, mieście nowoczesnego przemysłu i kapitału. Trzej wspólnicy: Polak Karol Borowiecki (Daniel Olbrychski), Niemiec Maks Baum (Andrzej Seweryn) i Żyd Moryc Welt (Wojciech Pszoniak) otwierają fabrykę włókienniczą. Oprócz wymienionych kreacji słynną rolę w filmie zagrała Kalina Jędrusik (jako Lucy Zuckerowa). Ziemia obiecana zdobyła nominację do Oscara. 24. Noce i dnie (1975) Film Noce i dnie to kolejna wielka filmowa adaptacja polskiej prozy. Powieść Marii Dąbrowskiej została mistrzowsko przeniesiona na ekran przez Jerzego Antczaka, a główne role znakomicie wykreowali Jadwiga Barańska i Jerzy Bińczycki. Noce i dnie to saga rodu Niechciców przedstawiona na tle dramatycznych wydarzeń polskiej historii od klęski powstania styczniowego do wybuchu I wojny światowej. Barbara Ostrzeńska po dotkliwym zawodzie miłosnym wychodzi za mąż bez miłości za Bogumiła Niechcica. Małżeństwo dzierżawi niewielki majątek ziemski Pamiętów, a następnie przenosi się do Serbinowa. Na świecie pojawiają się kolejne dzieci, a życie płynie w rytm mijających nocy i dni. Film Antczaka oprócz licznych nagród krajowych i wyróżnienia w Berlinie był również nominowany do Oscara. 25. Amator (1979) Film Krzysztofa Kieślowskiego to ważne dzieło kina moralnego niepokoju. Tytułowy “Amator” to Filip Mosz (Jerzy Stuhr), pracownik zakładu przemysłowego, który pewnego dnia kupuje kamerę. Gdy zaczyna kręcić amatorskie filmy, jego życie ulega całkowitej zmianie. Zostaje doceniony w pracy i zauważony przez telewizję. Dokumentalne działania bohatera przyczyniają się również do metamorfozy jego spojrzenia na świat. Mosz coraz bardziej angażuje się w sprawy społecznie, nie zauważając że po drodze ociera się o niebezpieczną politykę. 26. Barwy ochronne (1976) Obraz Barwy ochronne to kolejny istotny film nurtu moralnego niepokoju. Krzysztof Zanussi przedstawił w nim historię rozgrywającą się w środowisku akademickim, podczas obozu studenckiego dla językoznawców. W czasie zjazdu dochodzi do naukowo-ideowej konfrontacji pomiędzy statecznym docentem Jakubem Szelestowskim (Zbigniew Zapasiewicz) i młodym asystentem Jarosławem Kruszyńskim (Piotr Garlicki). Film zdobył wiele nagród, w tym wyróżnienia w Teheranie i w Rotterdamie. 27. Wodzirej (1977) Film Feliksa Falka Wodzirej opowiada o konferansjerze, który próbuje awansować w swoim fachu, sięgając po najbardziej obrzydliwe metody, jak donosicielstwo czy oszustwo. Aby zrobić karierę, postanawia za wszelką cenę wyeliminować swoich potencjalnych rywali. W postać Lutka Danielaka fenomenalnie wcielił się Jerzy Stuhr, który za swoją kreację był wielokrotnie nagradzany, między innymi na festiwalu w Chicago. Pozostałe role zagrali zaś Sława Kwaśniewska, Wiktor Sadecki, Michał Tarkowski czy Ewa Kolasińska. 28. Aktorzy prowincjonalni (1978) Agnieszka Holland zaczynała swoją pełnometrażową twórczość od filmu psychologicznego, czego przykładem są Aktorzy prowincjonalni. Akcja obrazu, jak sam tytuł wskazuje, rozgrywa się na prowincji. Aktorzy z małego miasteczka mają przygotować inscenizację dramatu Stanisława Wyspiańskiego Wyzwolenie pod kierunkiem reżysera z Warszawy. W trakcie prób dochodzi jednak do konfliktu między odtwórcą głównej roli, Krzysztofem (Tadeusz Huk) a twórcą przedstawienia (Tomasz Zygadło). Sprawa powoduje poważne problemy aktora z żoną Anką (Halina Łabonarska). Oprócz nagród krajowych film został również wyróżniony FIPRESCI na Festiwalu w Cannes. 29. Wśród nocnej ciszy (1978) Wśród nocnej ciszy w reżyserii Tadeusza Chmielewskiego to jeden z najlepszych polskich filmów kryminalnych. Obraz powstał na podstawie powieści Ladislava Fuksa, pt. Śledztwo prowadzi radca Heumann. Akcja rozgrywa się w latach 30. XX wieku. Główny bohater, Teofil Herman (Tomasz Zaliwski) jest komisarzem prowadzącym sprawę seryjnego mordercy chłopców. Jednocześnie sam wychowuje dorastającego syna Wiktora (Piotr Łysak). 30. Śmierć prezydenta (1977) Śmierć prezydenta w reżyserii Jerzego Kawalerowicza nagrodzono Złotymi Lwami, a także Srebrnym Niedźwiedziem na Festiwalu w Berlinie. Fabuła dzieła została oparta na prawdziwych wydarzeniach i rozgrywa się w 1922 roku. Nowo wybrany prezydent Polski Gabriel Narutowicz z formacji PSL podczas wernisażu w warszawskiej Galerii Zachęta zostaje zamordowany przez malarza z przeciwnej opcji politycznej (endecji). W roli prezydenta wystąpił Zdzisław Mrożewski, natomiast jego zabójcę, Eligiusza Niewiadomskiego, zagrał Marek Walczewski. 31. Zmory (1978) Zmory to film Wojciecha Marczewskiego na podstawie powieści Emila Zegadłowicza o tym samym tytule. Obraz należący do kina psychologicznego przedstawia trudny okres dorastania głównego bohatera, Mikołaja Srebrnego (Piotr Łysak). Szczególnie krytycznie została tu przedstawiona szkoła oparta na autorytatywnej teorii wychowania, posługująca się systemem dotkliwych kar. Szkoła nosi w filmie Marczewskiego cechy paraboliczne z wyraźnym ostrzem politycznym. 32. Constans (1980) Constans to kolejny film Krzysztofa Zanussiego, który mieści się w konwencji dramatu psychologicznego. Przedstawia portret młodego mężczyzny, Witolda (Tadeusz Bradecki), próbującego radzić sobie w życiu pomimo swojej nonkonformistycznej postawy. Bohater musi stawić czoła wielu trudnym wydarzeniom. Muzykę do filmu skomponował Wojciech Kilar, a autorem zdjęć był Sławomir Idziak. Film trafnie oddaje klimat społeczny Polski przełomu lat 70. i 80. – narastający marazm, przygnębienie, próbę radzenia sobie obywateli za pomocą drobnych oszustw i wszechobecnej korupcji. Constans zdobył międzynarodowe nagrody między innymi w Cannes i w Panamie. 33. Znachor (1981) Ekranizacja powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza Znachor to jeden z najbardziej popularnych polskich melodramatów. W pierwszej wersji filmu z 1937 roku w reżyserii Michała Waszyńskiego w rolę profesora Wilczura wcielił się wybitny przedwojenny aktor, Kazimierz Junosza-Stępowski. W 1981 roku Jerzy Hoffman nakręcił zaś Znachora ze świetną kreacją Jerzego Bińczyckiego. Film przedstawia historię znanego i szanowanego chirurga, który po opuszczeniu przez żonę, próbuje ukoić żal w alkoholu. Niestety pada ofiarą dotkliwego pobicia, w wyniku czego traci pamięć. 34. Miś (1980) Komedie Stanisława Barei to nie tylko kultowe dzieła polskiego filmu, ale także niezwykle trafna diagnoza społeczno-polityczna Polski lat 70. i 80. Miś to oczywiście klasyka, pierwsza część trylogii, której kolejnymi ogniwami są Rozmowy kontrolowane (1991) i Ryś (2007), nakręcone już jednak w zupełnie innej rzeczywistości. Głównym bohaterem komedii jest niejaki Ryszard Ochódzki (w tej roli Stanisław Tym), prezes Klubu Sportowego „Tęcza”. Mężczyzna zamierza podjąć dużą sumę pieniędzy zdeponowaną w angielskim banku. Problem polega jednak na tym, że jego była żona Irena (Barbara Burska) również jest uprawniona do wypłaty gotówki. Zaczyna się więc wyścig z czasem – kto pierwszy dotrze do Anglii i zgarnie majątek. 35. Gwiezdny pył (1982) Gwiezdny pył to jeden z filmów reprezentujących osobliwe kino Andrzeja Kondratiuka. Nad rzeczką Pokrzywniczką mieszka małżeństwo: Stary i Stara. Życie w harmonii z naturą płynie wolnym codziennym rytmem. Stary (Krzysztof Chamiec) zajmuje się konstruowaniem oryginalnych wynalazków, jak np. elektryczne koło młyńskie. W roli Starej wystąpiła Iga Cembrzyńska, prywatnie żona Kondratiuka i wielka muza jego twórczości. Gwiezdny pył, podobnie jak wcześniejsza Pełnia, Cztery pory roku lub Wrzeciono czasu stanowi apoteozę prostego życia i natury, która reguluje cykl ludzkiej egzystencji. 36. Człowiek z żelaza (1981) Człowiek z żelaza Andrzeja Wajdy to bez wątpienia jedno z najważniejszych dzieł polskiej kinematografii i pierwszy polski film nagrodzony Złotą Palmą w Cannes. Obraz stanowi drugie ogniwo cyklu zapoczątkowanego przez Człowieka z marmuru (1976). Pierwsza część dotyczyła losów zapomnianego przez władzę przodownika pracy, Mateusza Birkuta (w tej roli Jerzy Radziwiłowicz). Jego biografią zaczyna interesować się młoda dziennikarka Agnieszka (Krystyna Janda). Akcja Człowieka z żelaza rozgrywa się w 1980 roku podczas sierpniowego strajku stoczniowców i narodzin Solidarności. Tym razem bohaterem wydarzeń został przedstawione Maciej Tomczyk, syna Birkuta, aktywnie zaangażowany w działalność komitetu strajkowego. Dziennikarz Winkel dostaje zlecenie zrealizowania o nim kompromitującego materiału. Okazuje się, że Tomczyk jest mężem Agnieszki, która niegdyś kręciła film o jego zmarłym ojcu. 37. Przypadek (1981) Film Krzysztofa Kieślowskiego Przypadek musiał czekać na swoją premierę aż sześć lat i nawet w 1987 roku pojawił się na ekranach w ocenzurowanej wersji. Głównym bohaterem dzieła jest młody student z Poznania, Witek Długosz (w tej roli Bogusław Linda). Pewnego dnia mężczyzna podejmuje decyzję o zawieszeniu nauki na uczelni i wyjeździe do Warszawy. W tym celu udaje się na dworzec kolejowy. I od tej film prezentuje trzy alternatywne wersje biografii Witka, których kluczowym momentem okazuje się to, czy bohater spóźnia się na pociąg, czy też podróżuje nim do stolicy. Przypadek jest filmem, do którego nawiązywano później w wielu dziełach kina światowego, jak np. Biegnij, Lola biegnij (1998). 38. Kobieta samotna (1981) Film Agnieszki Holland Kobieta samotna to przejmujące studium położenia samotnej matki, która żyje w Polsce przełomu lat 70. i 80. Irena (Maria Chwalibóg) jest listonoszką i wychowuje kilkuletniego syna. Kobieta wiedzie trudne i usłane nieustannymi przeciwnościami życie. Musi zmagać się z kłopotami mieszkaniowymi, biedą, nieżyczliwością nauczycieli i sąsiadów. Pewnego dnia poznaje niepełnosprawnego młodszego od siebie mężczyznę, Jacka (Bogusław Linda). Nadzieja na odmianę losu i miłość doprowadzają ją do podjęcia desperackich kroków… 39. Matka Królów (1982) Janusz Zaorski zrealizował Matkę Królów na podstawie powieści Kazimierza Brandysa. Książka wyszła w 1957 roku i wpisywała się w nurt październikowej Odwilży. Akcja dzieła rozgrywa się na przestrzeni kilkudziesięciu lat: od sanacyjnej dyktatury lat 30. aż po mroczne czasy stalinizmu. Główną bohaterką filmu jest Felicja Król (Magda Teresa Wójcik), która po śmierci męża samotnie wychowuje czterech synów. Każdy z nich zderzy się z ironią wielkiej historii. Jej najdotkliwszym momentem okaże się zaś rzeczywistość powojenna, kiedy Klemens (Bogusław Linda), bohater polskiego podziemia, zostanie oskarżony o zdradę państwa i uwięziony w ciężkich warunkach. Premiera Matki Królów z powodu wprowadzenia stanu wojennego została opóźniona o pięć lat. Mimo to film spotkał się z uznaniem krytyków i zdobył Srebrnego Niedźwiedzia na Festiwalu w Berlinie. 40. Przesłuchanie (1982) Przesłuchanie to kolejny film podejmujący temat stalinizmu. Główną bohaterką dzieła Ryszarda Bugajskiego jest piosenkarka Antonina Dziwisz, która zostaje aresztowana bez powodu i trafia do ciężkiego więzienia. Nie wiadomo, o co jest oskarżona. Kobieta zostaje poddana okrutnym torturom przez UB i spędza w celi kilka lat. Rola w Przesłuchaniu należy do najlepszych i najbardziej rozpoznawalnych kreacji w karierze Krystyny Jandy. Aktorka dostała za nią nagrodę na Festiwalu w Cannes. Świetne role zagrali tu również Janusz Gajos i Anna Romantowska. Film został zatrzymany przez cenzurę, a jego premiera odbyła się dopiero w 1989 roku. 41. Seksmisja (1983) Komedia Juliusza Machulskiego – Seksmisja – to bez wątpienia klasyka polskiego kina. Film został nakręcony w konwencji science-fiction. W 2044 roku zahibernowani kilkadziesiąt lat wcześniej dwaj mężczyźni zostają wybudzeni ze śpiączki. Okazuje się, że są jedynymi żyjącymi na Ziemi osobnikami płci męskiej. Maks (Jerzy Stuhr) i Albert (Olgierd Łukasiewicz) postanawiają się zbuntować i uciec z totalitarnego więzienia. Film oprócz świetnej warstwy komediowej posiadał również wydźwięk alegoryczny: stanowił metaforę komunizmu jako systemu, który pozbawił męskości polskich przedstawicieli silniejszej płci. 42. Krótki film o zabijaniu (1987) Dekalog Krzysztofa Kieślowskiego to jedno z najważniejszych dokonań reżysera. Wśród cyklu filmów telewizyjnych ilustrujących wykroczenia przeciwko dziesięciorgu przykazaniom, znalazł się również Dekalog V dotyczący nakazu „Nie zabijaj”. Kinową wersją produkcji był Krótki film o zabijaniu. Głównym bohaterem obrazu jest młody mężczyzna Jacek (Mirosław Baka), który morduje przypadkowego taksówkarza. Gdy staje przed sądem, jego obrońcą zostaje adwokat Piotr (Krzysztof Globisz). Utwór stanowi głos w dyskusji nad tematem kary śmierci. Film zdobył nagrodę Jury w Cannes, a także wyróżnienie FIPRESCI i Europejską Nagrodę Filmową. 43. Lawa (1989) Lawa Tadeusza Konwickiego to filmowa opowieść inspirowana jednym z najważniejszych polskich utworów narodowych – dramatem Adama Mickiewicza Dziady. Kolejność przedstawionych w filmie wydarzeń odzwierciedla achronologiczną kompozycję dzieła wieszcza. Są to zatem kolejno: starosłowiański obrzęd dziadów odbywający się w listopadową noc Wszystkich Świętych (część II), rozterki porzuconego przez kobietę kochanka (część IV), przemiana Gustawa w Konrada, Wielka Improwizacja, bal u Senatora i więzienne dzieje bohatera narodowego (część III). Sam tytuł stanowi nawiązanie do słynnej metafory Mickiewicza porównującej naród Polski do zastygłej wulkanicznej lawy, o twardej skorupie, ale gorącym duchu. Młodego kochanka Gustawa zagrał Artur Żmijewski, a dojrzałego Konrada Gustaw Holoubek, którego wspaniałe wykonanie Wielkiej Improwizacji przeszło do historii polskiego kina. 44. Kogel mogel (1988) Kogel mogel Romana Załuskiego to jedna z nielicznych w historii polskiego kina dobrych komedii romantycznych. Kasia Solska (Grażyna Błecka-Kolska), młoda dziewczyna z prowincji, dostaje wiadomość, że dostała się na studia pedagogiczne w Warszawie. W noc poprzedzającą ślub z niekochanym kawalerem wybranym dla niej przez ojca, postanawia więc potajemnie uciec z domu. W stolicy okazuje się jednak, że akademik podczas wakacji jest nieczynny, a ona musi znaleźć pracę i mieszkanie. Nieoczekiwanie zostaje jednak opiekunką niesfornego Piotrusia w domu państwa Wolańskich. W filmie zagrali między innymi Ewa Kasprzyk, Zdzisław Wajdern, Małgorzata Lorentowicz i Dariusz Siatkowski. 45. 300 mil do nieba (1989) Film Macieja Dejczera 300 mil do nieba to głośna historia oparta na faktach, nagrodzona jako Najlepszy Film Europejski 1989 roku. Akcja utworu rozgrywa się w połowie lat 80.. Dwóch nastoletnich braci Zielińskich: Jędrek (Rafał Zimowski) i Grześ (Wojciech Klata) wraz ze swoimi rodzicami borykają się z ogromną biedą. Chłopcy nie widzą żadnych perspektyw na przyszłość i marzą, żeby pomóc swojej rodzinie. Wpadają na pomysł wyjazdu do Szwecji. Ukryci pod podwoziem tira przedostają się promem do Danii. Na miejscu ich losem zaczyna interesować się dziennikarka, która nagłaśnia sprawę. Rodzice braci postanawiają wesprzeć plany dzieci i wbrew naciskom polskich władz nie występują o powrót dzieci do Polski. 46. Trzy kolory. Niebieski (1993) Słynna trylogia Kieślowskiego Trzy kolory to wprawdzie produkcja międzynarodowa, jednak trudno pominąć to dzieło w zestawieniu największych sukcesów polskich twórców, zwłaszcza, że zachowuje ono ideową ciągłość z całym dorobkiem reżysera. Niebieski opowiada o żałobie młodej kobiety, która w wypadku traci męża i córkę. W roli głównej wystąpiła Juliette Binoche. Kolorystyczna metafora, podobnie jak w pozostałych częściach trylogii (Biały i Czerwony) nawiązuje do barw francuskiej flagi i ich symboliki związanej z ideałami wielkiej Rewolucji. Film zdobył miedzy innymi Złotego Lwa na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji. 47. Ucieczka z kina Wolność (1990) Ucieczka z kina Wolność Wojciecha Marczewskiego to film nakręcony już po przełomie 1989 roku i opowiadający o końcu lat 80., kiedy społeczeństwo zaczęło odczuwać ożywczy wiatr przemian politycznych. Głównym bohaterem obrazu jest cenzor filmowy Rabkiewicz, który zostaje wysłany do tytułowego kina Wolność, by sprawdzić doniesienia o nieprawomyślnych wypowiedziach, jakie rzekomo padają z ekranu podczas seansu dzieła Jutrzenka. Urzędnik ze zdumieniem spostrzega, że aktorzy grający w filmie buntują się wobec wykonywania przydzielanych im ról i wdają się z widzami w surrealistyczne dyskusje. Niespodziewanie zostaje w nie zaangażowany sam Rabkiewicz. Ucieczka z kina Wolność zdobyła wiele prestiżowych nagród, najbardziej doceniono zaś kreację Janusza Gajosa. 48. Śmierć jak kromka chleba (1994) Film Kazimierza Kutza Śmierć jak kromka chleba to ważne dzieło polskiej kinematografii. Stanowi bowiem ilustrację dramatycznych wydarzeń najnowszej historii kraju, a mianowicie pacyfikacji kopalni Wujek w 1981 roku. Kutz to reżyser, który całą swoją twórczość poświęcił problemom Śląska i formowania tożsamości Ślązaków. Wydarzenia przedstawione w filmie rozpoczynają się w nocy z 12 na 13 grudnia, kiedy przewodniczący Solidarności z kopani Wujek, Jan Ludwiczak, zostaje aresztowany. Strajk górników w proteście przeciwko wprowadzeniu stanu wojennego i bezprawnym działaniom władzy zostaje brutalnie stłumiony 16 grudnia. W wyniku interwencji wojska i oddziałów ZOMO zostaje zabitych 9 górników. Główne role w filmie zagrali Janusz Gajos, Jerzy Trela, Jerzy Radziwiłowicz i Mariusz Benoit. 49. Psy (1992) Psy Władysława Pasikowskiego to już klasyka polskiego filmu kryminalnego, a także sztandarowa pozycja „kina bandyckiego” lat 90. Dwaj byli funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa próbują znaleźć dla siebie miejsce w nowej rzeczywistości polityczno-społecznej Polski po upadku komunizmu. Franz Mauer (Bogusław Linda) wchodzi w struktury policji, natomiast Olo Żwirski (Marek Kondrad) wiąże się z mafią. Psy pokazywały bolesną metamorfozę wzorca mężczyzny, który w nowym brutalnym świecie musi stać się twardym, walczącym o przetrwanie człowiekiem. Postać Mauera stał się niejako symbolem nowego pokolenia, w którym skupiały się zarówno buntownicza natura, jak i wrażliwość i postawa życiowa naznaczona rezygnacją i pesymizmem. Psy doczekały się kontynuacji, którymi były Psy. Ostatnia krew (1994) oraz Psy 3. W imię zasad (2020). 50. Kiler (1997) Kiler Juliusza Machulskiego to komedia, która pod koniec lat 90. święciła triumfy popularności. Głównym bohaterem filmu jest Jerzy Kiler, warszawski taksówkarz (w tej roli Cezary Pazura), przypadkowo wzięty przez mafię za znanego płatnego zabójcę. Pomyłka otwiera Kilerowi drzwi do świata przestępców. Wraz z tym „awansem” mężczyzna otrzymuje kilka zleceń zabójstw. W wyplątaniu się z intrygi bohaterowi pomaga piękna dziennikarka Ewa (Małgorzata Kożuchowska). W filmie zagrali między innymi Janusz Rewiński, Jan Englert, Jerzy Stuhr i Katarzyna Figura. 51. Młode wilki (1995) Film Jarosława Żamojdy Młode wilki to kultowy polski film lat 90., będący ważnym portretem pokolenia przełomu lat 70. i 80. Tytułowe „młode wilki” uosabiają bowiem zupełnie nowy model kariery i społecznego awansu, w którym nie liczą się tradycyjne utarte ścieżki oparte na długoletniej edukacji, ale szybkie zdobycie pieniędzy. Niestety jest to możliwe jedynie na drodze przestępczej. Cichy (Jarosław Jakimowicz), Biedrona (Paweł Deląg), Cobra (Tomasz Preniasz-Struś) i Skorpion (Zbigniew Suszyński) są członkami gangu Czarnego (Andrzej Kozłowski). W swoją działalność wciągają swojego kolegę z maturalnej klasy, Prymusa (Piotr Szewdes) najlepszego absolwenta liceum. Wkrótce otrzymują kolejne zlecenie. 52. U Pana Boga za piecem (1998) Film U Pana Boga za piecem Jacka Bromskiego to jedna z najlepszych polskich komedii po 89 roku. Obraz jest pierwszym ogniwem cyklu, którego kolejne części stanowią U Pana Boga w ogródku (2007) i U Pana Boga za miedzą (2009). Akcja komedii rozgrywa się na prowincji we wschodniej części Polski. Na autokar z Białorusi napada miejscowa mafia Gruzina, która okrada pasażerów. Jedną z poszkodowanych jest młoda dziewczyna, Marusia (Ira Łaczina). Ba czas śledztwa dziewczyna zatrzymuje się w małej wiosce u miejscowego organisty Witka (Jan Wieczorkowski). Niebawem okazuje się, że kobieta ma wielki talent wokalny. Komedia Bromskiego kultywuje mit polskiej wsi jako Arkadii – idealnej krainy, gdzie ludzie żyją w zgodzie z naturą i są wierni podstawowym wartościom moralnym. 53. Ogniem i mieczem (1999) Ogniem i mieczem to jedna z ważniejszych ekranizacji polskiej prozy przełomu pierwszej i drugiej dekady XXI wieku. Jerzy Hoffman nakręcił pierwszą chronologicznie część trylogii Henryka Sienkiewicza jako ostatnią z powodu ograniczeń cenzuralnych. Dopiero po upadku komunizmu można było bowiem podjąć temat relacji polsko-ukraińskich i roli rosyjskiego imperium w kształtowaniu mapy Polski. Akcja filmu rozgrywa się w latach 40. XVII wieku, w czasie powstania Bohdana Chmielnickiego (w roli hetmana wystąpił Bohdan Stupka). Jan Skrzetuski (Michał Żebrowski), żołnierz księcia Wiśniowieckiego (Jan Seweryn), wraca z misji na Krymie. Po drodze ratuje życie Chmielnickiemu napadniętemu przez zbójców, zyskując wdzięczność ukraińskiego dostojnika. Pomaga również pięknej szlachciance, która utknęła wraz z krewną w roztrzaskanym wozie. Dowiaduje się, że jest to Helena Kurcewiczówna (w tej roli Izabella Scorupco). Mimo że ciotka zamierza wydać ją za kozackiego wodza Jurko Bohuna, Skrzetuski postanawia się oświadczyć dziewczynie. Piękną muzykę do filmu skomponował Krzesimir Dębski, a jej przewodni motyw został wykorzystany w piosence promującej film – Dumka na dwa serca w wykonaniu Edyty Górniak i Mieczysława Szcześniaka. 54. Historie miłosne (1997) Film Jerzego Stuhra Historie miłosne to dramat prezentujące cztery opowieści o męskich perypetiach uczuciowych. Bohaterami każdej z nich są kolejno pracownik naukowy, ksiądz, pułkownik i więzień. W ich „ustabilizowane” życie nieoczekiwanie wkradają się wypadki wytrącające mężczyzn z codziennej rutyny. Bohaterowie odmiennie reagują na niespodziewane wydarzenia i podejmują skrajnie różne decyzje. Co ciekawe, ich postawy ocenia tajemniczy wysłannik ponadnaturalnego porządku. Wszystkie role męskie zagrał sam Jerzy Stuhr, w postaci kobiece wcieliły się Katarzyna Figura, Dominika Ostałowska, Irina Ałfiorowa, Karolina Ostrożna i Teresa Sawicka. Niebiańskiego ankietera zagrał Jerzy Nowak. Historie miłosne zdobyły nagrodę FIPRESCI na Festiwalu Filmowym w Wenecji. 55. Dług (1999) Dług Krzysztofa Krauzego to świetny film kryminalny oparty na prawdziwej historii Artura Brylińskiego i Sławomira Sikory w 1997 roku skazanych za zabójstwo. Pierwszy z nich został ułaskawiony przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego w 2005 roku, natomiast drugi uzyskał akt łaski prezydenta Bronisława Komorowskiego w 2010 roku. Film rekonstruuje ich historię, przy czym imiona i nazwiska zostały zmienione. Dwaj młodzi przedsiębiorcy: Stefan Kowalczyk (Jacek Borcuch) i Adam Borecki (Robert Gonera) mają pomysł na świetny biznes motoryzacyjny i starają się dostać na tę inwestycję kredyt w banku. Gdy otrzymują decyzję odmowną, nieoczekiwanie swoją pomoc oferuje im dawny znajomy Stefana, Gerard Nowak (Andrzej Chyra). Przedstawione przez niego koszty pośrednictwa w uzyskaniu pieniędzy przerastają jednak środki wspólników, dlatego mężczyźni rezygnują z początkowych planów. Wkrótce jednak Gerard zaczyna twierdzić, że w związku z całą sprawą poniósł straty w wysokości 6000 dolarów i żąda zwrotu wymyślonego długu. Gdy Stefan i Adam nie chcą spełnić jego oczekiwań, mężczyzna zaczyna ich terroryzować… Film zdobył liczne nagrody, w tym Złote Lwy w Gdyni, Orły oraz wyróżnienie w Filadelfii. 56. Dzień świra (2002) Film Marka Koterskiego Dzień świra to jedno z najważniejszych dzieł współczesnego polskiego kina. Głównym bohaterem obrazu jest Adaś Miauczyński (w tej roli Marek Kondrat), przedstawiciel inteligencji, który próbuje jakoś sobie radzić w nieprzyjaznej rzeczywistości. Niegdyś kochający swoją pracę nauczyciel-polonista przeżywa codzienną frustrację i rozczarowanie wolną Polską, której absurdy, jak się okazało, wcale nie zniknęły wraz z upadkiem komunizmu. W postaci Adasia Miauczyńskiego i jego nerwicowych zachowań polska publiczność dostrzegła trafną diagnozę współczesności, co nadało filmowi Koterskiego status dzieła kultowego. Obok Kondrata w Dniu świra ważniejsze role zagrali Michał Koterski, Janina Traczykówna, Andrzej Grabowski i Piotr Machalica. 57. Edi (2002) Film Edi Piotra Trzaskalskiego to bardzo dobry dramat obyczajowy, który skupia się na losach ludzi balansujących na peryferiach życia społecznego – bezdomnych. Tytułowy bohater (w tej roli Henryk Gołębiewski) to bezdomny mężczyzna w średnim wieku, który wraz ze swoim przyjacielem Jureczkiem (Jacek Braciak) żyje z handlu złomem. Jego wielką pasją jest czytanie znajdowanych w śmietnikach książek. Z tego powodu dwaj znajomi przestępcy postanawiają wysłać do niego swoją siostrę Księżniczkę (Aleksandra Kisio) na korepetycje. Wkrótce jednak okazuje się, że dziewczyna jest w ciąży, a podejrzenie o ojcostwo pada na Ediego… Film zdobył liczne nagrody, w tym Złote Lwy, Orły oraz wyróżnienia na Festiwalu w Berlinie. 58. Mój Nikifor (2004) Film Krzysztofa Krauzego Mój Nikifor to piękna opowieść o wyjątkowym artyście z Krynicy, Nikiforze, który należy do najwybitniejszych przedstawicieli malarstwa prymitywistycznego. Opowieść tym bardziej oryginalna, że w rolę plastyka wcieliła się Krystyna Feldman, która za pierwszą w swojej karierze główną rolę została nagrodzona wieloma prestiżowymi odznaczeniami w kraju i za granicą. Film koncentruje się na relacji starszego już artysty z Marianem Włosińskim, który podjął się opieki nad niepełnosprawnym, na wpół zamkniętym we własnym świecie Nikiforem. 59. Plac Zbawiciela (2006) Plac Zbawiciela Krzysztofa Krauzego i Joanny Kos-Krauze to niezwykle mocna i poruszająca historia rodzinnego dramatu. Młode małżeństwo z dwójką dzieci zostaje oszukane przez dewelopera i po utracie wpłaconych pieniędzy musi wprowadzić się do matki mężczyzny, Teresy (Ewa Wnecel). Stosunki nie układają się najlepiej, a atmosfera staje się coraz bardziej napięta. Teresa wyraźnie nie akceptuje synowej Beaty, a Bartek (Arkadiusz Janiczek) zaczyna zdradzać żonę. Wszystko prowadzi do tragedii. Zrealizowany z niemal dokumentalną precyzją dramat rozpadu rodziny posiada ogromny ładunek emocjonalny i głęboko zapada w pamięć. Kreacja Beaty w wykonaniu Jowity Budnik stanowi wybitne aktorskie osiągnięcie. 60. Katyń (2007) Film Andrzeja Wajdy Katyń to ważne dzieło dotyczące szczególnie bolesnego w polskiej historii mordu na polskich oficerach przez NKWD w czasie II wojny światowej. Reżyser opowiedział o tragicznych wydarzeniach z perspektywy kilku rodzin czekających na swoich bliskich internowanych przez Sowietów po radzieckiej agresji na Polskę, dokonanej 17 września 1939 roku. Rotmistrz Andrzej (Artur Żmijewski) pomimo że ma okazję ucieczki, postanawia honorowo pójść do niewoli wraz ze swoimi towarzyszami. Jego żona Anna (Maja Ostaszewska) robi wszystko, by przetrwać wojnę wraz z małą córką. Z kolei na generała dywizji (w tej roli Jan Englert) czeka żona Róża (Danuta Stenka). Nikt nie przypuszcza, że polscy jeńcy wojenni więzieni przez Sowietów zostaną bestialsko zamordowani. Katyń został nominowany do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny, a także zdobył Europejską Nagrodę Filmową. Ostatnie sceny dzieła odtwarzające przebieg zbrodni są wstrząsające. Film stał się ważnym i mocnym głosem w polskiej narracji historycznej, unaocznił bowiem zachodnim widzom, jak potworną zbrodnią był mord w Katyniu. 61. Generał Nil (2009) Film Ryszarda Bugajskiego Generał Nil to bardzo dobre kino historyczne. Dzieło przedstawia ostatnie lata życia i działalności generała Augusta Emila Fieldorfa o pseudonimie Nil, który był dowódcą Kedywu Armii Krajowej, a po II wojnie światowej został podstępnie aresztowany. Funkcjonariusze UB poddawali go brutalnym torturom i mimo że nie udało się złamać dowódcy, na podstawie fałszywych zeznań skazano go za zdradę kraju i stracono w 1953 roku. W rolę generała wcielił się Olgierd Łukaszewicz. Film zdobył liczne nagrody w kraju i za granicą. 62. Czarny czwartek. Janek Wiśniewski padł (2011) Czarny Czwartek Antoniego Krauzego opowiada o wydarzeniach Grudnia 1970 roku. Podczas strajków na Wybrzeżu 17 grudnia oddziały wojska i milicji otwarły ogień do demonstrantów, w wyniku czego zginęło 16 osób. Film przedstawia wydarzenia z perspektywy jednego z robotników – Brunona Drywy i jego najbliższych. W rolach głównych wystąpili Michał Kowalski, Marta Honzatko, Marta Jankowska. W postaci reprezentujące ówczesną władzę wcielili się Wojciech Pszoniak (jako Władysław Gomułka), Piotr Fronczewski (jako Zenon Kliszko), Piotr Garlicki (Józef Cyrankiewicz) i Witold Dębicki (Mieczysław Moczar). 63. Jutro idziemy do kina (2007) Telewizyjny film Michała Kwiecińskiego Jutro idziemy do kina to bardzo dobra produkcja historyczna pokazująca dramat wojny z punktu widzenia młodych ludzi wchodzących w dorosłość tuż przed napaścią Hitlera na Polskę. Plany edukacyjne, pierwsze poważne związki, marzenia o przyszłości – wszystko to rozwiewa się jak mgła wraz z dźwiękiem pierwszych niemieckich bomb spadających 1 września 1939 roku. W rolach głównych zagrali Mateusz Damięcki, Antoni Pawlicki, Jakub Wesołowski, Anna Gzyra, Julia Pietrucha i Maria Niklińska. 64. Wojna polsko-ruska (2009) Wojna polsko-ruska Xawerego Żuławskiego to udana ekranizacja głośnej powieści Doroty Masłowskiej wydanej w 2003 roku pod tym samym tytułem. Głównym bohaterem obrazu jest Silny (Borys Szyc), bezrobotny „dresiarz”, który nieustannie kłóci się ze swoją dziewczyną Magdą (Roma Gąsiorowska). Mężczyzna spędza życie w knajpach, na alkoholowych imprezach i narkotykowych zjazdach. Ciągle pakuje się w kłopoty i nawiązuje przygodne relacje z różnymi kobietami. Jednocześnie robi awantury swojej dziewczynie, która marzy o karierze miss i podróżach do egzotycznych krajów. 65. Jack Strong (2014) Jack Strong to dobry film polityczny w reżyserii Władysława Pasikowskiego. Opowiada trzymającą w napięciu historię konspiracyjnej działalności pułkownika Ryszarda Kuklińskiego, który pracował na rzecz amerykańskiego wywiadu właśnie pod pseudonimem Jack Strong. Współpracę z CIA rozpoczął w 1972 roku, a jego ustalenia odegrały kluczową rolę w zdemaskowaniu radzieckich planów agresji na Polskę. W roli głównej wystąpił Marcin Dorociński, w jego żonę wcieliła się Maja Ostaszewska, natomiast w synów Piotr Nerlewski i Józef Pawłowski. 66. Róża (2011) Wojciech Smarzowski to jeden z najważniejszych reżyserów najnowszego kina, podejmujący ważne i trudne tematy zarówno historyczne, jak i społeczne. Róża to film, którego akcja rozgrywa się tuż po wojnie na Mazurach. Tadeusz, żołnierz Armii Krajowej i uczestnik powstania warszawskiego po strasznych doświadczeniach dociera do domu Mazurki Róży, żony nieżyjącego żołnierza Wehrmachtu. Zaczyna pomagać jej i jej córce w gospodarstwie oraz próbuje bronić kobiety przed atakami radzieckich band gwałcicieli. W rolach głównych zagrali Marcin Dorociński i Agata Kulesza. Film stanowi naturalistyczny i przejmujący obraz dramatycznych wydarzeń na zachodnich ziemiach Polski tuż po II wojnie światowej. 67. Kret (2011) Kret Rafaela Lewandowskiego (Zob. Rafael Lewandowski: “Ważne, żeby odnaleźć swój własny, konsekwentny głos”) to kino dotykające trudnego i skomplikowanego tematu uwikłania polskich obywateli w system współpracy z Służbą Bezpieczeństwa. Paweł (Borys Szyc) prowadzi wraz z ojcem Zygmuntem (Marian Dziędziel) niewielką działalność handlową. Pewnego dnia w prasie pojawia się informacja, ze Zygmunt był w przeszłości tajnym agentem. Ta wiadomość całkowicie odmienia życie bohaterów i znacząco wpływa na ich relacje. Paweł czuje jednak, że prawda nie została do końca wyjaśniona i sam zaczyna prowadzić własne śledztwo na temat przeszłości. 68. W ciemności (2011) Film Agnieszki Holland W ciemności jest międzynarodową koprodukcją, opowiadającą o holokauście. Dzieło zostało oparte na powieści Dziewczynka w zielonym sweterku Krystyny Chiger, a także utworze Roberta Marshalla In the Sewers of Lvov. Głównym bohaterem obrazu jest lwowski kanalarz, Leopold Socha (w tej roli Robert Więckiewicz), który mimo początkowej niechęci do Żydów i własnej chciwości decyduje się z narażeniem życia ukrywać kilkunastu ludzi w kanałach. Oprócz Więckiewicza ważne role zagrały Kinga Preis i Agnieszka Grochowska. Film W ciemności został nominowany do Oscara. Obok dzieła Europa, Europa to bardzo istotna wypowiedź artystyczna polskiej reżyserki na temat zagłady Żydów. 69. Ida (2013) Ida Pawła Pawlikowskiego osiągnęła spektakularny sukces, zdobywając w 2014 roku Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny, a także wiele innych prestiżowych nagród, jak np. pięć Europejskich Nagród Filmowych. Akcja Idy rozgrywa się na początku lat 60. Główną bohaterkę (w tej roli Agata Trzebuchowska), mającą zamiar złożyć śluby zakonne, odwiedza w zgromadzeniu ciotka Wanda (Agata Kulesza). Krewna wyjawia dziewczynie, że obie są Żydówkami. Kobiety postanawiają odkryć prawdę o swojej przeszłości. 70. Jesteś bogiem (2012) Film Leszka Dawida Jesteś bogiem to ciekawie zrealizowana historia „Magika”, czyli Piotra Łuszcza, znanego wokalisty hiphopowych zespołów Kaliber 44 i Paktofonika. Film ukazuje ostanie lata życia artysty, który w 2000 roku popełnił samobójstwo. Poruszająca opowieść o grupie młodych ludzi ze środowiska raperskiego jest jednocześnie portretem pokolenia dorastającego w latach 90. Wiernie pokazano tu rzeczywistość polskich blokowisk i trudny start w dorosłe życie młodych ludzi borykających się z brakiem perspektyw i pracy. W roli głównej wystąpił Marcin Kowalczyk. Pozostałych członków zespołu zagrali Dawid Ogrodnik (Rahim), Tomasz Schuchardt (Fokus), natomiast w producenta płyty Paktofoniki wcielił się Arkadiusz Jakubik. 71. Sala samobójców (2011) Najbardziej wyrazistą wypowiedzią polskiego filmu na temat pokolenia żyjącego w wirtualnej rzeczywistości jest Sala samobójców Jana Komasy. Dominik (Jakub Gierszał) jest wrażliwym dorastającym chłopcem, często uciekającym w świat Internetu. Pewnego dnia bohater poznaje w sieci dziewczynę o imieniu Sylwia (Roma Gąsiorowska), która zaprasza go do miejsca nazywanego „salą samobójców”. Film został odznaczony prestiżowymi nagrodami, jak Złote Lwy, Orły, a także kilka statuetek Złota Kaczka. 72. Bogowie (2014) Bogowie w reżyserii Łukasza Palkowskiego to świetny film opowiadający o rewolucyjnej w dziedzinie medycyny działalności profesora Zbigniewa Religi. Obraz przedstawia niezwykle interesujący portret legendy polskiej kardiochirurgii, człowieka, który miał odwagę i determinację, by zapoczątkować w Polsce wykonywanie skomplikowanych zabiegów transplantacji serca. Wspaniałą kreację profesora Religi stworzył w filmie Tomasz Kot. Bardzo dobre role zagrali również Piotr Głowacki (jako Marian Zembala) i Szymon Piotr Warszawski (jako Andrzej Bochenek). 73. Body/Ciało (2015) Body to jeden z głośniejszych filmów Małgorzaty Szumowskiej, nagrodzony Srebrnym Niedźwiedziem na Festiwalu w Berlinie. Głównymi bohaterami obrazu są prokurator (Janusz Gajos) i jego córka Olga (Justyna Suwała), którzy dotkliwie przeżywają śmierć – matki i żony. Każde z nich inaczej radzi sobie z żałobą. Dziewczyna wpada w anoreksję. Pewnego dnia jej terapeutka Anna (Maja Ostaszewska) stwierdza, że skontaktowała się z bliską im zmarłą kobietą. 74. Ostatnia rodzina (2016) Jan P. Matuszyński opowiedział w Ostatniej rodzinie iście nieprawdopodobną, a jednak prawdziwą historię rodziny Beksińskich. Film pokazuje życie słynnego klanu na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Jest próbą stworzenia portretu Zdzisława Beksińskiego, znanego malarza, jego żony Zofii i syna Tomasza, a także ich wzajemnych relacji. Krytycy docenili szczególnie kreacje aktorskie: Andrzeja Seweryna w roli Zdzisława i Aleksandry Koniecznej jako żony Beksińskiego i matki Tomka. 75. Twój Vincent (2017) Twój Vincent to widowiskowa animacja malarska opowiadająca o ostatnim etapie życia Vincenta van Gogha. Ta polsko-brytyjska produkcja została wyreżyserowana przez Dorotę Kobielę i Hugh Welchmana. Dzieło było nominowane do Oscara w kategorii najlepszy pełnometrażowy film animowany. Obraz dostał Europejską Nagrodę Filmową. Fabuła koncentruje się wokół próby wyjaśnienia tajemniczych okoliczności śmierci artysty. Udostępnij “Najlepsze polskie filmy – 75 kultowych polskich produkcji” swoim znajomym. Literatura: Encyklopedia kina, pod red. T. Lubelskiego, Kraków 2010.

Obsada to niezwykle istotny element każdej produkcji filmowej oraz serialowej. To właśnie od aktorów i aktorek zależy w dużej mierze to, czy pójdziemy do kina na dany film. Z pewnością każda kobieta ma ulubionego aktora, na którego widok przyspiesza jej serce. Wśród polskich gwiazdorów kina nie brakuje naprawdę przystojnych mężczyzn. Już teraz na publikujemy galerię, w której znaleźli się najprzystojniejsi oraz najseksowniejsi polscy aktorzy. Najprzystojniejsi polscy aktorzy rozkochali w sobie wszystkie kobiety. To właśnie oni potrafią sprawić, że kina pękają w szwach, a seriale z ich udziałem biją rekordy popularności. Wśród zagranicznych, najprzystojniejszych aktorów warto wymienić takie gwiazdy jak: Gerard Butler, Ian Somerhalder, Bradley Cooper, Tom Ellis, Liam Hemsworth oraz Channing Tatum. Kto znalazł się w zestawieniu najprzystojniejszych, polskich aktorów? Sprawdźcie sami - zapraszamy do galerii poniżej.

Serial 'M jak miłość' od lat cieszy się ogromną popularnością. Nic dziwnego, że TVP nie rezygnuje z emisji tej produkcji. Przez plan tego serialu przewinęło się wielu aktorów, którzy Aktorzy niezawodowi nie zawsze cieszą się uznaniem środowiska, choć nie mogą narzekać na brak popularności u widzów. Uwielbiani odtwórcy ról w telenowelach często okazują się osobami bez formalnego wykształcenia aktorskiego. Niektóre nazwiska na tej liście mogą okazać się sporym zaskoczeniem! Bronisław Cieślak Polski James Bond i polski Belmondo — takimi epitetami bywał określany kultowy porucznik Borewicz z serialu ​​"07 zgłoś się". Choć z ekranu emanował naturalną charyzmą i do dziś cieszy się wielką estymą, nigdy nie studiował aktorstwa. Bronisław Cieślak ukończył etnografię na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie pracował jako dziennikarz. W połowie lat 70. do udziału w zdjęciach próbnych do filmu "Znaki szczególne" namówił go reżyser Roman Załuski ("Kogel-mogel", "Och, Karol"). Krystyna Sienkiewicz Niezapomniana gwiazda kabaretów, sceny, estrady i filmu nigdy nie była zawodową aktorką. Jako studentka warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych dość przypadkowo — zastępując chorą koleżankę — dołączyła do Studenckiego Teatru Satyryków. Rok później zadebiutowała na dużym ekranie w dramacie Wojciecha Jerzego Hasa "Pożegnania" u boku wybitnego Tadeusza Janczara. Występowała w teatrach warszawskich: Ateneum, Rozmaitości, Syrena i Komedia, była też związana z tak ważnymi dla polskiej kultury zjawiskami jak "Kabaret Starszych Panów" czy kabaret Olgi Lipińskiej. Na ekranie często występowała w towarzystwie swojej przyjaciółki Kaliny Jędrusik. "Lekarstwo na miłość", w którym obie stworzyły niezapomniane kreacje, do dziś pozostaje jedną z najlepszych polskich komedii romantycznych. Henryk Gołębiewski Zaczynał jako utalentowany naturszczyk w młodzieżowych serialach, takich jak "Wakacje z duchami" (1971), "Podróż za jeden uśmiech" (1972) i "Stawiam na Tolka Banana" (1973) po tym jak mokotowski łobuziak z podwórka przykuł uwagę jednego z reżyserów Janusza Nasfetera. Niezapomniany Duduś nigdy jednak nie miał łatwego życia. Pochodził z biednej, wielodzietnej rodziny, a w dorosłym życiu zmagał się z nałogiem alkoholowym. Nigdy nie zdobył wykształcenia, na ekrany powrócił na chwilę filmem "Edi" (2002), by po kilku latach znów popaść w zapomnienie. Aktorstwo traktowali jak wielką przygodę. Co teraz robią Henryk Gołębiewski i Filip Łobodziński? Michał Milowicz Od połowy lat 90. przez dobre dwie dekady mało było polskich filmów, w których nie pojawiał się Michał Milowicz. Jednak ten słynący z talentu wokalnego i umiłowania Elvisa polski aktor jest amatorem. Choć od dziecka ciągnęło go do występów estradowych — uczęszczał do kółka wokalno-muzycznego, zdobywał nagrody w konkursach recytatorskich i śpiewał w chórze kościelnym, to po maturze zdecydował się studiować na Akademii Wychowania Fizycznego zamiast na Akademii Teatralnej. Jednak po epizodzie w filmie "Młode wilki" na dobre związał się z show-biznesem. Julia Kamińska Laureatka Telekamery 2010 dla najlepszej aktorki za rolę Urszuli Cieplak w serialu TVN "BrzydUla" jest absolwentką germanistyki na Uniwersytecie Gdańskim. Swoją karierę w branży aktorskiej rozpoczęła od grywania epizodycznych ról w polskich produkcjach telewizyjnych. Po raz pierwszy na małym ekranie pojawiła się w 1999 r. w serialu "Na dobre i na złe" z czasem otrzymując coraz większe role. Anna Mucha Debiutowała w wieku 9 lat w "Korczaku" Andrzeja Wajdy, gdzie dostrzegł ją Steven Spielberg i kilka lat później zaangażował do oscarowej "Listy Schindlera". Anna Mucha jest nie tylko gwiazdą jednej z najpopularniejszych polskich telenowel "M jak miłość", ale ma też na koncie wiele ról filmowych w produkcjach takich jak "Panna Nikt" czy "Chłopaki nie płaczą". Aktorka nie ukończyła studiów aktorskich w Polsce, ale zdecydowała się na podjęcie studiów w słynnej szkole Lee Strassberga i tam zdobyła wykształcenie artystyczne. "M jak miłość": Wiemy, co wydarzy się po wakacjach. Wielkie emocje wśród widzów serialu Katarzyna Cichopek Zaczęła swoją przygodę z aktorstwem od "M jak miłość". Na swoim koncie ma także rolę teatralną w przedstawieniu "Testament cnotliwego rozpustnika" wystawianym w Teatrze Kamienica. Cichopek z wykształcenia jest psychologiem.

Agnieszka Fitkau-Perepeczko. (1966−2005; jego śmierć) Lata aktywności. 1965–2005. Multimedia w Wikimedia Commons. Cytaty w Wikicytatach. Marek Perepeczko (ur. 3 kwietnia 1942 w Warszawie, zm. 17 listopada 2005 w Częstochowie) [1] – polski aktor. Odtwórca głównej roli w serialu telewizyjnym Janosik (1974).

Najlepsi polscy aktorzy, każda epoka miała swoich amantów, swoich etatowych bandytów i zawadiaków. Polscy aktorzy od zawsze stanowili o sile polskiego kina, a kolejne pokolenia widzów wychowują się na klasycznych kreacjach rodzimych aktorów, jednocześnie obserwując rozwój kariery współczesnych gwiazdorów ekranu. Tydzień temu poprosiliśmy was o pomoc w wybraniu najlepszego polskiego aktora wszech czasów, dziś natomiast prezentujemy wyniki głosowania. Na ich podstawie stworzyliśmy top 30, w którym znajdziecie nazwiska legendarnych polskich gwiazdorów ekranu, ale też imiona i nazwiska, które w kinie zaistniały stosunkowo niedawno. Jedno nie ulega wątpliwości – poniższe zestawienie to prawdziwa kumulacja aktorskiego talentu, który na przestrzeni minionych dziesięcioleci mogliśmy oglądać na polskich ekranach wszystkich rozmiarów. Zapraszamy do zapoznania się z wynikami głosowania na najlepszych polskich aktorów wszech Jakub GierszałTo, co przede wszystkim charakteryzuje aktorskie wybory Jakuba Gierszała, to niezwykłe zróżnicowanie. Potrafi w tym samym roku zagrać w niezbyt oryginalnej komedii i artystycznym eksperymencie, stworzyć przekonującą kreację w romansie i sprawdzić się w kinie kostiumowym. (…)Niewiele było w ostatnim dziesięcioleciu karier w polskim kinie, które rozwijałyby się tak harmonijnie, a momentami nawet spektakularnie. W kraju, w którym eksploatuje się wizerunek aktora do granic możliwości, Jakuba Gierszała dotychczas raczej oszczędzano. Rok 2017 był pod tym względem przełomowy i wypada jedynie życzyć utalentowanemu 29-latkowi, by zbyt szybko się nie wypalił, a polskim widzom tego, aby „Gierszałomania” nie wywołała efektu przesytu. Sam zainteresowany dość przytomnie zauważa, że po czterech filmach podczas jednej edycji festiwalu w Gdyni mogą przyjść trzy lata bezrobocia. I choć raczej mu to nie grozi – niedługo powinny rozpocząć się prace nad anglojęzyczną biografią słynnego polskiego matematyka Stanisława Ulama, gdzie Jakub zagra główną rolę – ta skromność i trzeźwość umysłu powinny uchronić gwiazdę Najlepszego przed błędnymi decyzjami. [Dawid Myśliwiec, fragmenty artykułu]29. Wojciech PokoraTego doskonałego aktora teatralnego i filmowego pożegnaliśmy w lutym 2018 roku. Był nie tylko absolwentem PWST, ale i Technikum Budowy Silników Samolotowych we Wrocławiu. Jego wszechstronność, tak edukacyjna, jak i zawodowa, niejednokrotnie dostarczała widzom wielu wzruszeń. Kojarzony z bezkonkurencyjnymi rolami komediowymi (jak Żorż Ponimirski w Karierze Nikodema Dyzmy czy Docent Zenobiusz Furman w serialu Alternatywy 4), nieśmiertelną sławę zdobył jako Marysia (Stanisław Maria Rochowicz) w kultowym filmie Poszukiwany, poszukiwana. W 2013 roku został uhonorowany Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W 2015 roku wydał wspólnie z Krzysztofem Pyzią książkę biograficzną „Z Pokorą przez życie”. [Agnieszka Stasiowska]28. Andrzej GrabowskiObdarzony fizys, które raczej nie predysponuje go do grania ról amantów, Andrzej Grabowski najczęściej grywa role odpychających, rzadko pozytywnych typów. W serii Pitbull jest gruboskórnym policjantem Gebelsem, w kilku filmach grywał prokuratorów – niekoniecznie uczciwych – a w Pokocie był antypatycznym myśliwym. Z drugiej strony od blisko dwóch dekad niezmiennie bawi widzów jako Ferdynand Kiepski, a w Zróbmy sobie wnuka brawurowo wcielił się w seniora rodu Koselów, który zapragnął zostać dziadkiem. Dlatego właśnie ów ponuro-odpychający wizerunek Grabowskiego jest dlań cokolwiek krzywdzący, gdyż jego dorobek to o wiele, wiele więcej niż Ferdek i Gebels. [Dawid Myśliwiec]27. Eugeniusz BodoTalent, magnetyzm i olbrzymi urok osobisty. Zupełnie nie dziwi renoma Bodo i fakt, że jest dziś bodaj najpopularniejszym polskim aktorem okresu przedwojennego. Oglądanie go na ekranie to wyjątkowa przyjemność, szczególnie w komediach, w których odnajdywał się wspaniale, zawsze rozsadzając ekran charyzmą i rozbrajając uśmiechem, głosem i wokalem – amant, jak się patrzy! Równie dobry był zresztą i wtedy, gdy nie odgrywał dobrodusznego romantyka – Skłamałam to idealny przykład, a jednocześnie wspaniały popis nie tylko Bodo, lecz także Jadwigi Smosarskiej, z którą miał doskonałą chemię (również Czy Lucyna to dziewczyna? wpisuje się w tę tezę). Serce boli, gdy pomyśli się o schyłku życia tego znamienitego aktora – okrutna śmierć w łagrze tak bardzo kontrastuje z jego aktorskim wigorem i wdziękiem, że brzmi jak ponury żart. [Łukasz Budnik]26. Maciej StuhrSyn znanego aktora Jerzego Stuhra, który jednak dawno już wyszedł z cienia utalentowanego ojca. Swoją bodaj najlepszą kreację Maciej stworzył w Pokłosiu Władysława Pasikowskiego. Za tę rolę otrzymał swojego jedynego w karierze Orła. Przysporzyła mu ona oprócz nagrody również wielu wrogów sympatyzujących z prawą stroną polskiej sceny politycznej. Gdy reżyser Pokłosia wycofał się z promocji filmu, to właśnie młody Stuhr przejął inicjatywę i zaczął pojawiać się na spotkaniach związanych z premierą obrazu oraz udzielał wywiadów w mediach. W związku z tym to przede wszystkim w jego stronę obróciła się nienawiść prawicowych środowisk, których przedstawiciele często atakowali Macieja ad personam, oskarżając go o antypolonizm oraz żydowskie pochodzenie. Aktora to jednak nie załamało i z powodzeniem kontynuuje swoją karierę. Ostatnio mogliśmy go podziwiać na ekranie w drugiej części Planety singli oraz Juliuszu. [Janek Brzozowski]25. Jan EnglertW tym roku mija piętnaście lat, odkąd Jan Englert objął stanowisko dyrektora artystycznego Teatru Narodowego w Warszawie. Ten wszechstronny aktor o urodzie typowego amanta, do którego nadal wzdychają wierne i coraz to nowe fanki, debiutował na wielkim ekranie w roku 1956 rolą łącznika Zefira w Kanale Andrzeja Wajdy. Miał wtedy zaledwie 14 lat. Nieco później wyraźnie zaznaczył swoją obecność w środowisku rolą Zygmunta w serialu Kolumbowie – od tego momentu jego kariera potoczyła się błyskawicznie. Grał u największych polskich reżyserów, często wykorzystując wspomnianą już filmową urodę, ale nigdy na niej w pełni nie polegając. Doskonały aktor dramatyczny, nie stroni od mniej ambitnych wyzwań – w zeszłym roku mogliśmy go oglądać w serialu telewizyjnym Diagnoza, a obecnie gości na ekranach kin w świątecznej komedii romantycznej Miłość jest wszystkim. [Agnieszka Stasiowska]24. Zbigniew ZapasiewiczPod niektórymi względami aktorstwo Zbigniewa Zapasiewicza mogło przywodzić na myśl to, którym odznaczał się inny wielki aktor polskiego kina, Gustaw Holoubek. Specyficzna, można by rzec, teatralna maniera niektórym nie przypadła do gustu, ale nie da się zaprzeczyć, że dawała Zapasiewiczowi nieprawdopodobne wręcz pokłady artystycznej charyzmy i wyrazistości. Urodzony w Warszawie aktor jak mało kto potrafił się wcielać zarówno w postaci budzące respekt, mające niezachwiany autorytet, jak i w obmierzłych, dwulicowych łotrów (rola w Barwach ochronnych nie znika z pamięci chyba nigdy). Zapasiewicz był czołowym polskim aktorem zwłaszcza w latach siedemdziesiątych i jedną z najważniejszych twarzy Kina Moralnego Niepokoju. Niezależnie jednak od czasu powstania filmu, w którym się pojawił, swoim warsztatem aktorskim zawsze wzbudzał w widzu ogromny podziw, a nawet fascynację. [Dawid Konieczka]23. Jacek Braciak Być może najwybitniejszy aktor drugiego planu w Polsce, zazwyczaj musi ustępować pola bardziej „reprezentacyjnym” kolegom po fachu, jednak i ze stosunkowo niewielkiego czasu ekranowego potrafi wycisnąć coś niezwykłego. Od kiedy zabłysnął w Edim, Jacek Braciak stał się regularnie pojawiającą się charakterystyczną twarzą polskiego kina, występując w filmach Wojtka Smarzowskiego, Glinie Władysława Pasikowskiego czy ostatnio w Córce trenera Łukasza Grzegorzka. Choć utożsamiany jest zazwyczaj z pewnym typem bohaterów – pół-komicznym, zdroworozsądkowym i prostym – to możliwości aktorskie Braciaka są naprawdę szerokie, co udowodnił chociażby w tegorocznym Klerze. Na pewno zasługuje on na wymienienie wśród czołowych współczesnych polskich aktorów i nieraz jeszcze zabłyśnie w odpowiedniej roli. [Tomasz Raczkowski]22. Dawid OgrodnikO Dawidzie Ogrodniku zrobiło się głośno w 2013 roku, kiedy to aktor wcielił się na potrzeby Chce się żyć w postać chorego na porażenie mózgowe chłopca. Rola ta przyniosła mu pierwszego w karierze Orła. Kolejnego zdobył w 2018 roku za rolę w Cichej nocy Piotra Domalewskiego. W międzyczasie Dawid zdążył jeszcze stworzyć dwie znakomite kreacje w szalonym Disco Polo Macieja Bochniaka oraz dojrzałej Ostatniej rodzinie Jana P. Matuszyńskiego. Co ciekawe, oba te filmy były debiutami reżyserskimi. Ostatnio Ogrodnika mogliśmy oglądać na platformie Showmax w Rojście – autorskim serialu Jana Holoubka. [Janek Brzozowski]21. Leon NiemczykAktor bez dwóch zdań wybitny, o charakterystycznej, pełnej godności postawie i rozpoznawalnym, głębokim głosie. Urodził się w 1923 roku w Warszawie, debiutował w teatrze, ale od lat 80. poświęcił się całkowicie filmowi, grając w produkcjach polskich, niemieckich, czeskich, jugosłowiańskich i francuskich. Do jego najwybitniejszych ról należą dramaty kameralne, takie jak Nóż w wodzie czy Pociąg, gdzie Niemczyk bezdyskusyjnie królował, każdą scenę przekształcając w popis umiejętności. Zresztą, każde jego pojawienie się na ekranie jest godne uwagi, nawet kiedy towarzyszy mu absurdalna charakteryzacja, jak w Krzyżakach, czy kiedy – jak w Akademii Pana Kleksa – jego papierowa postać jest z pozoru mało wymagająca aktorsko. Wielki Szu, Vabank, Obywatel Piszczyk, ale i Złotopolscy i Na dobre i na złe – bogata filmografia Leona Niemczyka obejmuje bardzo różnorodne pozycje. Równie dobrze, co z wielkiego talentu, znany był z ciętego języka. Swoje wybory zawodowe podsumował tak: „Nie przebieram w ofertach. Dzisiaj trzeba grać. Dzięki Bogu mam jeszcze wzięcie, więc gram często. A wśród kreacji zawsze znajdzie się i brylancik, i szkło z rozbitej butelki”. Brylancików było w jego karierze wiele. [Agnieszka Stasiowska] Kinematografia polska. Z Wikipedii, wolnej encyklopedii. Cztery zachowane kadry pierwszego polskiego filmu Ślizgawka w Łazienkach nakręconego pleografem przez Kazimierza Prószyńskiego w Warszawie w latach 1894–1896. Kinematografia polska – ogół produkcji i dystrybucji filmowej na terenie Polski, przez którą rozumiane są: w latach

Przywykliśmy do tego, że każdy występ polskiego aktora lub aktorki w Hollywood traktujemy jako sukces. Nie wszyscy kinomaniacy mają jednak świadomość, że wiele gwiazd szklanego ekranu ma polskie korzenie. Nie zawsze zdradza ich polsko brzmiące nazwisko, jednak wszyscy mają z naszym krajem coś wspólnego - poznajcie hollywoodzkie gwiazdy polskiego pochodzenia. Występują w popularnych filmach i serialach. Magiczne życie Hollywood nie jest im obce, a na swoim koncie mają nagrody za ich grę aktorską. Są kojarzeni przez widzów na całym świecie, o czym świadczy zainteresowanie ich kontami w mediach społecznościowych. Przedstawiamy aktorów i aktorki, którzy powinni być szczególnie bliscy widzom w Polsce. Wszystko za sprawą ich korzeni oraz związków rodzinnych z krajem nad Wisłą. Kristen BellUrodzona w 1980 roku aktroka ma polsko-szkockie pochodzenie. Dziadkowie ze strony jej matki pochodzili z wioski pod Sieradzem, skąd wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych. Bell wystąpiła w takich filmach jak "Burleska", "Deadwood" czy "Miasto tajemnic".Mayim BialikDziadkowie Bialik pochodzą z Polski, Czechosłowacji i Węgier. Posiadająca także żydowskie korzenie aktorka występowała w wielu serialach. Na swoim koncie ma role w "Pięknej i Bestii", czy "Teorii wielkiego podrywu".Steve CarellAktor znany z ról w "Jak ukraść księżyc", "Evan Wszechmogący" czy "Wpadka", ma polskie korzenie od strony matki. Widzowie kojarzą go także za sprawą komicznych występów oraz nominacji do nagrody Złotego ConnellyDziadkowie ze strony matki Connelly byli żydowskimi migrantami z Polski i Rosji. Amerykanka otrzymała Oscara za drugoplanową rolę w filmie "Piękny umysł". Grała także w "Noe: Wybrany przez Boga" czy "Dawno temu w Ameryce".Zac EfronPradziadkowie gwiazdora wyemigrowali z Polski do Stanów Zjednoczonych. Aktor będący bożyszczem nastolatek występował w takich produkcjach jak "High School Musical", "Pokusa" czy "Charlie St. Cloud".Scarlett JohanssonMatka 34-letniej aktorki wywodzi się z żydowskiej rodziny o polsko-białoruskich korzeniach. Dziadek stryjeczny Johansson zginął z całą rodziną w getcie warszawskim. Amerykanka jest kojarzona za sprawą kilkudziesięciu ról filmowych, w tym w "Avengersach", "Kochanicach króla" czy we "Wszystko gra".John KrasinskiKrasinski ma polskie korzenie od strony ojca i irlandzkie ze strony matki. Występował w "Jarhead. Żołnierz piechoty morskiej", w "Holiday" czy "Pożyczony narzeczony". Użyczył także swojego głosu postaci Lancelota w trzeciej części przygód "Shreka".Lisa KudrowPodobnie jak w przypadku kilku innych gwiazd kina, przodkowie Kudrow także wyemigrowali z Polski do Stanów Zjednoczonych. Znana z występów w serialu "Przyjaciele" aktorka grała także w kilkunastu filmach. Widzowie mieli okazją oglądać ją w "Gorąca linia" czy " Kocham cię".Shia LaBeoufDziadek aktora ze strony matki był polskim Żydem, który dorastał w Białymstoku, a w końcu przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych. LeBouf zagrał w "Eagle Eye", "Transformersach" czy "Gangsterze'.Gwyneth PaltrowRodzina Paltrow ze strony ojca wyemigrowała do USA z Białorusi i Polski. Aktorka na na koncie Oscara za rolę w "Zakochanym Szekspirze". Wystąpiła także w "Siedem", "Miłość i inne nieszczęścia" czy "Iron Man".Meg RyanPopularna aktorka ma niemieckie, irlandzkie oraz polskie korzenie. Wystąpiła w kilkudziesięciu filmach, w tym "Bezsenność w Seattle", "Szalona odwaga" czy "Słodka zemsta".Liv TylerTyler może pochwalić się włoskimi, albańskimi, angielskimi, niemieckimi oraz polskimi korzeniami. Znana stała się dzięki rolom w "Armageddonie" i "Władcy Pierścieni".Czytaj też:Zdradzono finał trzeciej części „Seksu w wielkim mieście”. Jeden z bohaterów miał umrzeć

^{Aktorzy Polscy - Wirtualna Baza Castingowa Stowarzyszenia Filmowców Aktorzy Polscy, Warsaw, Poland. 8,792 likes · 4 talking about this · 1 was here. Aktorzy Polscy - Wirtualna Baza Castingowa Stowarzyszenia Filmowców Polskich www.aktorzypolscy.pl}

Lata 90. obfitowały w dobre filmy, przystojnych aktorów i piękne aktorki. Wiele osób przeżyło wówczas swoją pierwszą platoniczną miłość podczas oglądania serialu lub kinowego hitu. Większość z Was na pewno miała swoje ulubione gwiazdy. Zobacz naszą listę i przypomnij sobie dawne zauroczenia! 1. Pamela Anderson2. Jennifer Aniston3. Sharon Stone4. Courteney Cox5. Christina Applegate6. Lucy Lawless7. Catherine Zeta-Jones8. Kim Basinger 1. Pamela Anderson Myśląc o Pameli Anderson na ogół wspomina się jej niezapomnianą rolę w Słonecznym Patrolu, gdzie należała do grupy „pięknych ludzi, którzy biegną”. Choć później nie powtórzyła już tego sukcesu, jej postać nadal budzi emocje. Ma nawet swoją gwiazdę na kanadyjskiej Ścieżce Sławy. Zobacz również: 8 aktorów z lat 90., w których podkochiwały się wszystkie dziewczyny 2. Jennifer Aniston Przyjaciele otworzyli Jennifer drogę do kariery – i dobrze to wykorzystała, występując w wielu filmach. Jednak nigdy nie przestanie być dla nas Rachel Green, zawsze ładnie ubraną i zabawną dziewczyną, która stała się chyba najgorszą kelnerką w historii. 3. Sharon Stone Choć filmową działalność zaczęła już w latach 80., to największą popularność zyskała po udziale w Pamięci absolutnej (1990 r.) i Nagim Instynkcie (1992 r.). Oczywiście nie były to jej jedyne znaczące filmy, ale większość ludzi kojarzy ją głównie ze sceny z zakładaniem nogi na nogę. 4. Courteney Cox Druga gwiazda Przyjaciół w naszym zestawieniu. Dzięki roli Moniki Geller Courteney ujawniła swój talent komediowy i aktorskie zdolności, co pozwoliło jej rozwinąć skrzydła. Zachwyciła wielu widzów swoją urodą i seksapilem, a także ogromnym poczuciem humoru. 5. Christina Applegate Choć w Świecie według Bundych nie grała zbyt rozgarniętej postaci, to jednak wyglądała tak seksownie, że braki w inteligencji Kelly chyba nikomu nie przeszkadzały. To była najbardziej znana rola Christiny. Później wystąpiła jeszcze w kilkudziesięciu filmach i serialach. 6. Lucy Lawless Większość widzów pamięta ją głównie z Xeny: Wojowniczej Księżniczki, gdzie wcieliła się w seksowną i waleczną wojowniczkę, która umie posługiwać się bronią nie gorzej niż mężczyzna. Całe zastępy nastolatków wzdychały do Lucy, a także do Renee O’Connor, która grała Gabrielę. 7. Catherine Zeta-Jones Catherine zaczęła być bardzo popularna w latach 90., kiedy wystąpiła w Masce Zorro jako Elena. Od tamtej pory jeszcze wielokrotnie wzbudzała drżenie serc u widzów i odniosła spory sukces – zdobyła Oscara za rolę drugoplanową w Chicago. 8. Kim Basinger Aktorka zapadła nam w pamięć głównie dzięki rolom w filmach na przełomie lat 80. i 90., Batman, Moja macocha jest kosmitką czy Zawód pan młody. Po licznych kłopotach finansowych wróciła do kina z filmem Tajemnice Los Angeles, za który otrzymała Oscara. Zakochał się w niej nawet Prince. Zobacz również: 17 najpotężniejszych wrogów Batmana A w jakich aktorkach Wy się podkochiwaliście? Kliknij, aby ocenić ten post! [Całkowite: 6 Średnia:

Jak się zmienili znani polscy aktorzy? Disney100: 10 lat z Krainą lodu. Disney100: Najpiękniejsza w świecie. Disney100: Niech Moc będzie z wami.

Zachwycają, wzruszają, bawią i uwodzą – każda dekada w polskim kinie miała swoje diwy i femmes fatales, w każdym nurcie i gatunku objawiały się znakomite polskie aktorki. Tydzień temu poprosiliśmy was o pomoc w wybraniu najlepszej polskiej aktorki wszech czasów, dziś natomiast prezentujemy wyniki głosowania. Na ich podstawie stworzyliśmy top 30, w którym znajdziecie nazwiska legendarnych polskich gwiazd ekranu, ale też imiona i nazwiska, które w kinie zaistniały stosunkowo niedawno. Jedno nie ulega wątpliwości – poniższe zestawienie to prawdziwa kumulacja aktorskiego talentu, który na przestrzeni minionych dziesięcioleci mogliśmy oglądać na polskich ekranach wszystkich rozmiarów. Zapraszamy do zapoznania się z wynikami głosowania na najlepsze polskie aktorki wszech Jadwiga Jankowska-CieślakJedna z najwybitniejszych polskich aktorek, która sukcesów artystycznych nigdy nie przełożyła na popularność. Już za swój kinowy debiut, Trzeba zabić tę miłość Janusza Morgensterna, zdobyła kilka wyróżnień, w tym cenną nagrodę im. Zbigniewa Cybulskiego. Dekadę później zapracowała na najcenniejsze wyróżnienie w karierze – w 1982 roku przyznano jej aktorską Złotą Palmę na festiwalu w Cannes za rolę w węgierskim Innym spojrzeniu Károlya Makka. W ostatnich latach Jankowska-Cieślak zachwyciła rolą w Rysie Michała Rosy, poruszającym filmie o tematyce rozliczeniowej. Na ekranie pojawia się regularnie, choć jej wielką miłością pozostaje teatr, w którym realizuje się najpełniej. [Dawid Myśliwiec]29. Ryszarda HaninRodowita lwowianka, wybitna aktorka teatralna, także w filmie realizowała się z powodzeniem, choć nigdy tak naprawdę nie zakochała się w ekranie. Zagrała pamiętne role w Drzwiach w murze Stanisława Różewicza i, już pod koniec życia, w Jeszcze tylko ten las Jana Łomnickiego. Obie te role były złożone i nieoczywiste, ale częściej wcielała się w proste, dobre postacie, nierzadko matki i babcie. Emanowała spokojem i ciepłem, które predysponowały ją do kreowania statecznych, godnych zaufania postaci. Odeszła 1 stycznia 1994 roku. [Dawid Myśliwiec]28. Agnieszka GrochowskaZabłysnęła Pręgami Magdaleny Piekorz, ale jej kariera nie rozwinęła się tak znakomicie, jak wtedy jej wróżono. Na chwilę utknęła na gatunkowej mieliźnie komedii romantycznych rolą w Tylko mnie kochaj, ale doświadczenie nie mogło być tak złe, jak się wydaje, bo właśnie można oglądać Grochowską w kolejnym rom-komie, Miłość jest wszystkim. Grała u Holland (W ciemności), Wajdy (Wałęsa. Człowiek z nadziei) i Zanussiego (Obce ciało), a nawet zaliczyła debiut w Hollywood niewielką rolą w Systemie Daniela Espinosy. Jedna z najbardziej cenionych obecnie polskich aktorek. [Dawid Myśliwiec]27. Barbara KrafftównaEnergiczna, obdarzona specyficzną manierą mówienia aktorka to chyba jedna z najbardziej charakterystycznych twarzy w polskim kinie. Sprawdzała się zarówno jako aktorka komediowa (Upał, Czterej pancerni i pies), jak i dramatyczna (wybitna rola w Jak być kochaną). Choć najczęściej pojawiała się na drugim planie, te okazje, gdy miała do zagrania główną rolę wykorzystywała w stu procentach. Jak nikt pani Barbara potrafi łączyć zadziorność, nostalgię i subtelność, którymi obdarza swoje postaci. To właśnie jest siłą prawdziwego aktorstwa – przeniesienie życiowej energii na stworzoną przez scenarzystów postać, którą odbiera się jako autentyczną, prawdopodobną, znajomą. Tego właśnie dokonuje w swoich rolach Barbara Krafftówna, która obejrzana nawet raz, za każdym kolejnym spotkaniem wyda nam się dobrą kinową znajomą, która pomimo swojskości potrafi również zaskoczyć. [Tomasz Raczkowski]26. Lucyna WinnickaPomimo że najważniejsze role Lucyna Winnicka zagrała w filmach reżyserowanych przez swojego męża – Jerzego Kawalerowicza – to patrząc na jej grę w Pociągu i Matce Joannie od Aniołów, nie sposób zarzucić tej dwójce nepotyzmu. Winnicka została jakby stworzona do dusznych, psychologicznych klimatów Polskiej Szkoły Filmowej – jej oszczędna ekspresja i czający się w spojrzeniu ogień sprawiały, że każdy jej występ na ekranie (nawet epizod w kostiumowych Krzyżakach) to prawdziwa przyjemność podziwiania najwyższej próby aktorstwa i charyzmy. Wyróżniona w Wenecji aktorka pod koniec lat 70. przestała pojawiać się na ekranie – skończyła z filmem na rzecz zgłębiania i promocji filozofii oraz medycyny Dalekiego Wschodu i zaczęła popadać stopniowo w zapomnienie. Jednak myślę, że dla wielbicieli kina, jej nazwisko nigdy nie zostanie całkowicie zapomniane – zbyt wielką była aktorką. [Tomasz Raczkowski]25. Magdalena BoczarskaDebiutowała w filmie odważną rolą w Pod powierzchnią Marka Gajczaka, ale dopiero Testosteron i Lejdis duetu Saramonowicz-Konecki pozwoliły jej pokazać się szerszej publiczności. Może nie był to jeszcze przełom, ale role w kolejnych filmach wspominanego tandemu (Idealny facet dla mojej dziewczyny i Jak się pozbyć cellulitu) umocniły jej pozycję aktorki coraz bardziej znanej i na pewno lubianej. Owym przełomem okazała się Różyczka Jana Kidawy-Błońskiego, w którym zagrała młodą dziewczyną donoszącą na znanego pisarza w czasach socjalizmu. Co prawda ambitne propozycje nie posypały się wtedy jak z rękawa, ale Boczarska znalazła się na radarach wielu producentów i reżyserów, co zaowocowało znacznie częstszymi angażami, nie zawsze do pierwszoplanowych ról. Wielkim sukcesem okazał się natomiast jej występ w zeszłorocznej Sztuce kochania, gdzie zagrała iście brawurowo, kradnąc serca milionów widzów w Polsce. Dziś Magdalena Boczarska to może nie wielka gwiazda polskiego kina, ale na pewno nazwisko, z którym należy się liczyć. Czekamy na jej kolejne role, choćby w Piłsudskim, gdzie zagra pierwszą żonę marszałka, a także w kręconej niedawno w Warszawie międzynarodowej koprodukcji The Coldest Game. [Dawid Myśliwiec]24. Aleksandra ŚląskaPochodząca z Katowic (stąd jej pseudonim – Śląska) Aleksandra Wąsik urodziła się w 1925 roku. Karierę sceniczną rozpoczęła w roku 1946, a na koncie miała takie role jak Blanche w Tramwaju zwanym pożądaniem czy Maria Stuart. Jej niewątpliwym atutem była chłodna uroda, która z czasem stała się posągowa, ozdabiając jej rolę królowej Bony Sforzy d’Aragona w serialu historycznym Telewizji Polskiej z roku 1980 i w filmie historycznym Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny z roku 1982. W 1971 roku Aleksandra Śląska dubbingowała Glendę Jackson w jej roli tytułowej w serialu Elżbieta I, robiąc podobno na tej drugiej ogromne wrażenie. Jej największym osiągnięciem aktorskim jednak pozostaje rola Lizy z Pasażerki Andrzeja Munka. Śląska wykorzystała tutaj kontrast, który stanowił jej zdystansowany wygląd z pełnym ukrywanych emocji wnętrzem, i za pomocą oszczędnych, ale wyraźnych gestów i mimiki stworzyła niejednoznaczną, pozostającą na długo w pamięci kreację. [Agnieszka Stasiowska]23. Elżbieta CzyżewskaBywa, że jedna tylko rola, a nawet scena, potrafi wprawić w bezgraniczny zachwyt. Czegoś takiego doświadczyłem niegdyś podczas seansu Wszystko na sprzedaż Andrzeja Wajdy za sprawą Elżbiety Czyżewskiej. Choć sam film mnie nie porwał i do dziś nie zaliczam go do ulubionych dokonań twórcy Kanału, to jeden jego element jest absolutnie wspaniały – właśnie rola Czyżewskiej. Zaledwie kilka pierwszych minut jej obecności na ekranie rozłożyło mnie na łopatki, porażając totalnością aktorstwa, perfekcyjnym odegraniem skomplikowanej, niejednoznacznej postaci oraz doskonałym zgraniem z partnerującą jej na ekranie Beatą Tyszkiewicz. Już tylko za ten jeden występ uważam panią Elżbietę za jedną z najlepszych aktorek, jakie stanęły w naszym kraju przed kamerą – a przecież jej filmografia bynajmniej się na niej nie kończy, obejmując takie tytuły jak Giuseppe w Warszawie, Żona dla Australijczyka, Gdzie jest generał… czy Rysopis. Tym, co z każdego z tych występów najbardziej się zapamiętuje, jest niezwykłe spojrzenie aktorki – głębokie, jednocześnie przenikliwe, jak i melancholijnie oddalone, zdające się kumulować wszystkie emocje, jakie może nosić w sobie człowiek. Wybitna aktorka. [Tomasz Raczkowski]22. Gabriela KownackaMłodsza widownia z pewnością kojarzy Gabrielę Kownacką wyłącznie z roli Anny Kwiatkowskiej w Rodzinie zastępczej, ale tak naprawdę rola w tym wyjątkowo udanym serialu – choć warta zapamiętania – była jedną z jej ostatnich. A przecież dzięki roli w Trędowatej Jerzego Hoffmana (zagrała tam Ritę Szeliżankę, partnerując Piotrowi Fronczewskiemu) zdobyła w 1977 roku prestiżową nagrodę im. Zbigniewa Cybulskiego, chwilę zachwycała widzów u boku – a to ci! – Piotra Fronczewskiego w Hallo Szpicbródka, czyli ostatni występ króla kasiarzy, a w połowie lat 90. zaskarbiła sobie dozgonną sympatię widzów TVP rolą w Matkach, żonach i kochankach. W pamięci masowej widowni zapisała się jednak głównie za sprawą wspaniałej, ciepłej, zabawnej kreacji w Rodzinie zastępczej i można życzyć każdej aktorce, by dane było jej wystąpić w tak lubianym serialu w tak dobrze napisanej roli. Gabriela Kownacka odeszła stanowczo za wcześniej, w 2010 roku w wieku zaledwie 58 lat. Bez niej Rodzina zastępcza i polskie ekrany już nigdy nie były takie same. [Dawid Myśliwiec]21. Bożena Dykiel„Dzięki Bogu, że jestem aktorką charakterystyczną! A nie na przykład amantką. Bo jako amantka w moim wieku nie miałabym już nic do roboty…”. Trudno powiedzieć, czy Bożena Dykiel pogodziła się z losem, czy też od początku wiedziała, że seksbombą nigdy nie będzie. Jedno jest pewne – w rolach twardo stojących na ziemi kobiet nie ma sobie równych. Potrafi zagrać dziewuchy średnio inteligentne – taka była Mada Muller w Ziemi obiecanej, taka była niezapomniana Miećka Aniołowa z Alternatywy 4, ale i te zdroworozsądkowe, wiedzące z czego żyją – jak Sonia ze Znachora czy Maria Ziębowa z Na Wspólnej. Bożena Dykiel to aktorka o sporym talencie komediowym, co udowodniła w takich produkcjach jak Wyjście awaryjne czy Dzień świra. Znana z ciętego języka, bezkompromisowych poglądów i uroczych dołeczków na policzkach, podchodzi do swojego wizerunku z pełnym humoru dystansem, grając w reklamie płynu do mycia naczyń czy wydając książkę z przepisami kulinarnymi. [Agnieszka Stasiowska] aktor aktorka Aleksandra Domańska Eryk Lubos Gabriela Muskała Magdalena Popławska Maria Dębska Piotr Glowacki polskie kino tomasz włosok tomasz zietek. REKLAMA. zobacz komentarze. Jakiś czas temu pojawiło się u nas zestawienie niedocenianych aktorek i aktorów hollywoodzkiego formatu. Tym razem przyjrzymy się polskiemu podwórku i Na lata 90. przypada boom rozwoju telewizji i jej ulubionego formatu, czyli seriali. Właśnie wtedy ich ranga zaczęła rosnąć, a aktorzy serialowi zaczęli robić kariery na miarę aktorów filmowych. Z tej dekady pochodzi całe mnóstwo tytułów, które bez mała oglądali wszyscy. Tych 12 seriali to prawdziwa klasyka telewizji. Lata 90. to okres sentymentalnych powrotów. W tej dekadzie telewizja przeżywała złote czasy. Wtedy też nastąpił prawdziwy rozwój seriali. Pojawiało się mnóstwo tytułów od komediowych i sitcomów, przez kryminale, po obyczajowe. Miliony ludzi o określonej porze zasiadało przed telewizorami w oczekiwaniu na swoich ulubionych bohaterów. Już nikt wówczas nie śmiał twierdzić, że seriale są czymś gorszym od filmów. Wręcz okazało się, że mają jeszcze większą siłę oddziaływania na widzów. W końcu serialowi bohaterowie częściej goszczą w naszych domach, wydają się więc bliżsi. Kultowych seriali z lat 90. można by wymieniać bez końca. Co prawda nie wszystkie mogły się poszczycić najlepszą jakością, a jednak miały w sobie coś takiego, że i tak wracaliśmy do nich regularnie. Najczęściej o jakości serialu przesądzał po prostu scenariusz i charakterystyczne postacie. Przy czym wcale nie musieli to być bohaterowie niezwykli jak „Xena wojownicza księżniczka” czy długowłosy “Renegat”. Wręcz przeciwnie. Nawet chętniej wracaliśmy do tych zupełnie zwyczajnych, jak do bohaterów seriali “Siódme niebo”, “Pan Złota Rączka” czy “Roseanne”. Ich codzienne problemy, ale przedstawione w luźnej konwencji, przyciągały najbardziej. Choć w kanonie seriali z lat 90. nie brakuje także produkcji pełnych akcji, jak “Żar tropików” czy “Nowojorscy gliniarze”. Trzeba przyznać, że różnorodność jest naprawdę duża. Przechodząc zatem do rzeczy, poznajcie najlepsze seriale lat 90. Zobacz także: 10 najlepszych miniseriali na weekend NAJLEPSZE SERIALE Z LAT 90. 12. Melrose Place (1992-1999) Zestawienie otwiera serial o perypetiach miłosnych grupki młodych ludzi. Wszystkich łączy wspólny adres w Los Angeles. Można zaryzykować stwierdzenie, że to „Beverly Hills 90210” dla nieco starszej publiczności. Mieszkańcy Melrose Place mają już edukację za sobą i teraz budują związki i kariery na resztę życia. Nie brakuje przy tym intryg, zdrad, romansów, ale i prawdziwej miłości. 11. Nash Bridges (1996-2001) Właśnie z tego serialu najbardziej znany jest Don Johnson. Wcielił się w tu w tytułową postać, w policyjnego inspektora, który wraz ze swoim partnerem Joe Dominquezem dba o bezpieczeństwo w San Francisco. Poza walką z przestępczością Nash romansuje i na spółkę z byłą żoną wychowuje dorastającą córkę. Serial ten podbił serca publiczności za wyrazistych bohaterów, wartką akcję i słoneczną scenerię. 10. Świat według Bundych (Married… with Children, 1987-1997) Bohaterów tego serialu chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Serial portretuje typową rodzinę z amerykańskich przedmieść w krzywym zwierciadle. Al Bundy jest nieudacznikiem i trudni się sprzedażą butów. Utrzymuje żonę, która nie jest wzorem gospodyni domowej oraz dwójkę dzieci. Satyra o amerykańskiej rodzinie zdobyła rzesze fanów. To właśnie ten serial był inspiracją do polskiego „Świata według Kiepskich”. 9. Słoneczny patrol (Baywatch, 1989-2001) Ten serial wzbudzał niekłamane emocje, głównie ze względu na ponętną obsadę, która występowała w mocno wyciętych, charakterystycznych kostiumach kąpielowych. Szczególnie męskiej części widowni podnosiło się ciśnienie na widok biegnących po plaży ratowniczek. Nawet jednak abstrahując od tego, serial dobrze balansował sceny z prywatnych rozterek ratowników, a ich z ich życia zawodowego. „Słoneczny patrol” to symbol telewizji i seriali lat 90. 8. Przystanek Alaska (Northern Exposure, 1990-1995) 5. Ally McBeal (1997-2002) Ten serial wzbudzał niemałe emocje. Przede wszystkim jego główną bohaterką była odnosząca sukcesy prawniczka, a kobiety rzadko kiedy w tamtej dekadzie grały pierwsze skrzypce. Do tego bohaterowie serialu byli bezpruderyjni. Podnosili tematy miłości, depresji, chorób psychicznych, seksu, związków i wiele innych. Błyskotliwy scenariusz i niesztampowe perypetie młodej prawniczki zjednały jej wierną rzeszę fanów. 4. Beverly Hills 90210 (1990-2000) Któż z nas, oglądających ten serial, nie marzył, żeby mieszkać pod słynnym kodem 90210, w słonecznym Los Angeles? Perypetie grupki nastolatków przez pełną dekadę elektryzowały miliony widzów na świecie. Serial rozpoczyna się, gdy do Beverly Hills sprowadza się rodzina Walshów. Bohaterowie serialu są młodzi, chodzą do szkoły, a ich życie kręci się głównie wokół imprez, nauki i miłości. 3. Z Archiwum X (The X Files, 1993-2002) Tego serialu nie mogło zabraknąć na podium. Sprawił, że miliony ludzi na całym świecie zaczęło wierzyć w istnienie kosmitów. Do tego serial ten wykreował bodajże najbardziej znaną parę agentów FBI tropiących najbardziej zagadkowe przypadki – Dannę Scully i Foxa Muldera. Dla Gillian Anderson i Davida Duchovnego są to z pewnością najważniejsze role w całej ich aktorskiej karierze. 2. Ostry dyżur (ER, 1994-2009) Co prawda ten serial był kręcony aż do 2009 roku, to jednak jest bezsprzecznym symbolem lat 90. Jeśli w dzieciństwie marzyliście o zostaniu lekarzem, zapewne była to zasługa właśnie „Ostrego dyżuru”. Sceny z codziennego życia lekarzy i pielęgniarek były ukazane w sposób niezwykle sugestywny i wciągający. Wartka akcja, ludzkie dramaty oraz postacie z krwi i kości sprawiały, że serial ten przemawiał do milionów. Na szczególne uznanie zasługują doktorzy Green, Carter, Ross czy Benton. To ich postacie stały się symbolami lekarzy zaangażowanych, choć niepozbawionych wad. 1. Przyjaciele (Friends, 1994-2004) Nie mogło być innego numeru jeden. Żaden inny serial nie zdobył takiej popularności, jak “Przyjaciele”. Wydawałoby się niepozorna historia o szóstce przyjaciół na początku dorosłości, niczym szczególnym się nie wyróżnia. A jednak doskonale skompletowana obsada i sprawny scenariusz, sprawiły, że cały świat zakochał się w “Przyjaciołach”. Każdy odcinek był prawdziwie zabawny, pełen niewymuszonego humoru, który pozostaje aktualny do dziś. Polscy aktorzy charakterystyczni. 6 aktorów, którzy są obsadzani "po warunkach" 18.02.2023 Polskie aktorki lat 90. – gwiazdy polskiego kina, o których warto pamiętać ^{Renata Dancewicz obchodzi dziś urodziny. Gwiazda świętuje również 30-lecie pracy na scenie. Aktorka podbiła serca widzów wieloma fantastycznymi rolami. Na swoim koncie ma kreacje w Ekstradycji, Pułkowniku Kwiatkowskim czy E=mc2. W latach 90-tych była prawdziwym objawieniem! Co mówiła w wywiadach o swoim doświadczeniu na scenie? Jaka jest prywatnie? „Jestem osobą, która docenia życie i umie być szczęśliwa”, zwierzyła się ostatnio. Urszula i Tomasz Kujawski: „Mamy za sobą wiele zakrętów, ale na szczęście udało nam się pozbierać” Renata Dancewicz początki kariery Renata Dancewicz przyszła na świat 7 lutego 1969 roku w Lesznie. Swoją drogę zawodową związała ze sztuką. Już w szkole średniej występowała w przedstawieniach. Po ukończeniu liceum ogólnokształcącego rozpoczęła naukę w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Dlaczego spędziła tam dwa lata? Renata Dancewicz została wyrzucona z uczelni dyscyplinarnie. „Podczas sesji dostałam dwie pały. A poza tym, że nie byłam wzorową studentką, to miałam na koncie kilka afer i skandali”, tłumaczyła aktorka w rozmowie z Michałem Misiorkiem dla Plejady. Nie każdy wie, że gwiazda studiowała też rok na wydziale prawa na Uniwersytecie Warszawskim. Dziś należy do grona najpopularniejszych i cenionych polskich aktorek. Gwiazda nie ukrywa, że w życiu wszystko dzieje się po coś. Paradoksalnie, gdyby wtedy ukończyła szkołę aktorską pewnie przestałaby występować. Dlaczego? „Gdybym skończyła szkołę po bożemu, nie byłabym dziś aktorką, bo jestem zbyt leniwa. Przez to, że Machulski mnie wyrzucił i powiedział, że nie nadaję się do tego zawodu, postanowiłam udowodnić, że jest inaczej”, mówiła w niedawnym wywiadzie Michałowi Misiorkowi. Zobacz też: Sympatię widzów zdobyła jako Kinga w Na Wspólnej. Czym dziś zajmuje się Ilona Wrońska? Fot. Prończyk/AKPA Renata Dancewicz, 1997 rok Fot. Marek Nelken / Studio69 / Forum Renata Dancewicz, 2000 rok Renata Dancewicz po raz pierwszy pojawiła się na deskach Teatru Dramatycznego w Wałbrzychu, a następnie była związana z Teatrem Kwadrat. Przed kamerą zadebiutowała w 1993 roku w filmie Samowolka w reżyserii Feliksa Falka. Fani mogli podziwiać ją z produkcjach: Tato, Deborah, Pułkownik Kwiatkowski, Pamiętasz mnie?, 33 sceny z życia, Bejbi blues, Prosto z nieba, Ekstradycja, Siedlisko, Prawo Agaty, Komisarz Alex, E=mc2. A jej talent był doceniany na festiwalu w Gdyni. W 2003 roku pojawiła się w serialu Na Wspólnej i podbiła serca widzów. Renata Dancewicz wciela się tam w rolę Weroniki Wilk. W wywiadach gwiazda wspomina swoje aktorskie początki. Pierwszą poważną propozycją filmową, którą otrzymała była kreacja w Diabelskiej edukacji. Renata Dancewicz wzięła udział w rozbieranych scenach. „Na początku odmówiłam. Po jakimś czasie skontaktował się ze mną mój agent i powiedział, że produkcji bardzo zależy, żebym to ja zagrała. Przekonywał mnie, żebym się zgodziła. I ja wtedy zadzwoniłam do mamy, żeby podzielić się z nią moimi wątpliwościami. Na co ona przyznała: "Dziecko, reżyseruje to Majewski, grają tam wybitni aktorzy – Dymna i Kondrat. Nie ma w tym nic złego". No i ostatecznie zdecydowałam się zagrać, z czego dziś się cieszę, bo nakręciliśmy piękny film”, zwierzała się gwiazda w rozmowie z Michałem Misiorkiem dla Plejady. Sprawdź też: Tadeusz Pluciński – mówiono o nim „na wieki wieków amant”. Rodzinę założył dopiero z czwartą żoną Fot. Prończyk/AKPA Renata Dancewicz, 2003 rok Renata Dancewicz o rozbieranych scenach W latach 90-tych aktorka została okrzyknięta symbolem seksu. „Myślę, że tylko kretynka cieszyłaby się z tego, że jest odbierana wyłącznie przez pryzmat seksualności”, dodawała. Jednak podkreśla, że nie ma nic przeciwko nagości i wyjaśnia, że w Polsce sceny rozbierane wywołują niezdrowe emocje. W historii polskiego kina zapisała się scena z Pułkownika Kwiatkowskiego, gdzie aktorka pojawia się nago. „Tej sceny nie było w scenariuszu, Kazio Kutz ją wymyślił. Marek Kondrat nie chciał zagrać – pytał, dlaczego ma płakać na widok nagiej dziewczyny, ale Kazio wiedział lepiej. Mnie się to z seksbombą słabo kojarzy”, zwierzała się Renata Dancewicz w rozmowie z Wysokimi Obcasami. Na ekranie i teatralnych deskach zachwyca od 30 lat. Dla samej aktorki to prawdziwe zaskoczenie, że czas biegnie tak szybko. O swoim podejściu dla aktorstwa mówiła w rozmowie z Michałem Misiorkiem. „Nie jestem fanatyczną aktorką, która za wszelką cenę musi grać i staje na głowie, by dostać jakąś rolę. Myślę, że spokojnie mogłabym robić coś innego, ale jestem wdzięczna losowi za to, co mnie spotkało, bo dzięki temu mam fajne życie”, dodawała w Plejadzie. Czytaj też: Okrutne plotki zakończyły jej karierę w telewizji. Dlaczego Agnieszka Sitek zniknęła z show-biznesu? Fot. Warda/AKPA Renata Dancewicz i Marcin Olszewski, Taniec z gwiazdami, 2006 rok Fot. Warda/AKPA Renata Dancewicz prywatnie Przyjaciele i znajomi podkreślają, że aktorka nigdy nie udaje. Jest naturalna, ma niesamowity dystans do świata i do siebie samej. Renata Dancewicz spełni się nie tylko w życiu zawodowym, a także prywatnym. Wolny czas poświęca podróżom, uwielbia czytać książki i jest pasjonatką brydża sportowego W 2003 roku gwiazda została mamą Jerzego. Aktorka jasno wyraża swoją opinię i nie ukrywa swoich poglądów. Renata Dancewicz popiera ruchy kobiet na rzecz prawa do aborcji, jest zaangażowaną feministką, a także wspiera społeczność LGBT+. „Chodzę na pikiety i manifestacje od końca lat dziewięćdziesiątych i teraz naprawdę widzę coś wspaniałego”, podkreślała w rozmowie ze W jednym z ostatnich wywiadów wyznała, że chce dokonać apostazji. Przestała wierzyć w Boga jako mała dziewczynka. „Zobaczyłam, jak niesprawiedliwie Kościół traktuje kobiety. One mają być służącymi i tyle. Na samym szczycie hierarchii są księża, którzy mają kontakt z Bogiem, później mężczyźni, a na samym końcu kobiety”, mówiła w rozmowie z Plejadą. Przez długi czas ukrywała przed babcią, że nie chodzi do kościoła. Dla Pani Frani wiara i religijność były jedyną pociechą. Aktorka zdawała sobie sprawę, że gdyby była z nią szczera, to przyniosłoby jej to tylko zawód i niepotrzebne cierpienie. „Jedyną osobą, która nie wiedziała o tym, że nie wierzę w Boga, była babcia. […] Kochałam ją i nie chciałam jej tego robić. Dlatego, nawet gdy już byłam dorosła i przyjeżdżałam w odwiedziny, to w niedzielę udawałam, że idę na mszę, ale rodzice o wszystkim wiedzieli”, dodawała Michałowi Misiorkowi. Aktorka wiedzie spokojne i szczęśliwe życie. Początek pandemii spędziła w domu na wsi. „Paliłam w piecach, grałam w brydża i uprawiałam ogród. Lubię takie momenty, kiedy wypadamy z kolein, bo nie znoszę planów, wolałabym nie wiedzieć, co będzie jutro, pojutrze czy za kilka lat. Nienawidzę rutyny, wolę niespodziewane zakręty losu. [..] Doceniam swoje życie i nienawidzę martwić się na zapas”, zwierzała się w rozmowie z Katarzyną Drogą dla Życzymy wszystkiego, co najlepsze! Źródło: Dzień dobry TVN, Plejada - wywiad Michała Misiorka, Fot. Kurnikowski/AKPA Renata Dancewicz, 2021 rok Fot. Mateusz Jagielski/Dzien Dobry TVN/East News Aktorka w studio Dzień Dobry TVN, 2022} Przed II wojną światową wyjechała do Francji, a potem wróciła do Stanów Zjednoczonych. Ponownego sukcesu nie odniosła. Równie smutne zakończenie kariery zanotowała Gilda Gray, czyli ^{To legenda brytyjskiej sceny pop. Spicetki swój atak na listy przebojów rozpoczęły od "Wannabe", a ostatecznie sprzedały 75-80 milionów płyt na całym świecie, najwięcej spośród wszystkich żeńskich grup śpiewających w XX wieku / Shutterstock To były czasy, gdy nosiło się ogrodniczki, oglądało przygody serialowych "Przyjaciół", a MTV puszczała jeszcze teledyski… Na listach przebojów rządzili zaś oni – wielkie gwiazdy lat 90. XX wieku. Oto złota dwudziestka królów muzyki pop sprzed dwóch dekad. Kto ich jeszcze pamięta? 1 Dzięki kawałkowi "All That She Wants" trafili do księgi rekordów Guinessa. Album Szwedów z tym superhitem (oraz przebojami "Don't Turn Around", "The Sign" i "Happy Nation") znalazł ponad 23 miliony nabywców. Okrzyknięci następcami grup ABBA i Roxette, zdobyli ogromną popularność na całym świecie, także na trudnym rynku amerykańskim. Kwartet wrócił w roku 2010 z nowym albumem i dwiema nowymi wokalistkami, ale powtórki z rozrywki nie było... AKPA 2 "Ayyayaya Coco Jamboo ayyayai" i wszystko jasne. Ależ to był hit w 1996 roku! Kolejne single niemieckiej grupy ("Jojo Action", "Happy People", "Simbaleo") tak wielkiej popularności już nie zdobyły AKPA 3 Robert Matthew Van Winkle to (a wielu ich na naszej liście) artysta jednego przeboju. Amerykański raper królował na szczytach list na początku lat 90. dzięki – opartemu na motywie z piosenki zespołu Queen "Under Pressure" – kawałkowi "Ice Ice Baby" AKPA 4 Pierwszy słynny boysband. Wymyślona przez Maurice'a Starra grupa śpiewających przystojniaków łamała dziewczęce serca w rytm "Baby, I Believe", "If You Go Away" czy "Please Don't Go". No i sprzedała 70 milionów płyt AP / DOUGLAS C. PIZAC 5 Pamiętamy ich głównie z hiciora "Barbie Girl" (1997). Ale Duńczycy mają na koncie więcej sukcesów – swoimi trzema pierwszymi singlami opanował listę muzyczną "UK Singles Chart" (do tej pory udało się tylko kilku wykonawcom), a w sumie sprzedali ponad 28 milionów albumów i singli AKPA 6 Niemka Jasmin Wagner jako Blümchen (Kwiatuszek) wylansowała dwa wielkie przeboje "Herz an Herz" oraz "Kleiner Satellit (Piep, Piep)", ale gdy skończyła 21 lat ogłosiła, że zrywa z dotychczasowym wizerunkiem nastoletniej gwiazdy i swoim pseudonimem AKPA 7 Do Niemców z grupy Captain Hollywood Project należała druga połowa lat 90. Zdobyli wtedy 19 złotych i platynowych płyt w całej Europie AKPA 8 "There Is A Party", "Let The Dream Come True", "Freedom", "Pray", "Respect Yourself", "Where Is Your Love", "I Believe"... hity René Baumanna długo by wymieniać... AKPA 9 Real McCoy to projekt niemieckiego rapera i producenta Olafa "O-Jay" Jeglitza. W latach 90. tańczyliśmy przy wylansowanych przez niego przebojach "It's On You" oraz coverze "Pump Up The Jam" z repertuaru Technotronic AKPA 10 Australijski duet był na topie w latach 1997-2001, gdy listy przebojów okupowały aż cztery hity z debiutanckiego albumu Darrena Hayesa i Daniela Jonesa ( "To the Moon and Back" oraz "Truly Madly Deeply") AKPA 11 Bez "Hyper Hyper" żadna impreza w 1995 roku obyć się nie mogła... AKPA 12 Lekarz dentysta o nigeryjskich korzeniach bawił nas na początku lat 90. w rytm "It's My Life" i "Sing Hallelujah". Ale chyba mało kto wie, że w 2012 roku nagrał duet z Gosią Andrzejewicz – piosenkę "Loverboy". I jak dotąd jest to jego ostatni utwór... Shutterstock 13 Jedno z najgorętszych "ciach" dekady lat 90. Dziewczyny kochały go za piękne oczy i hiciory "Mysterious Girl" oraz "Flava" Shutterstock 14 Holenderski skład na koncie ma taneczne killery o pamiętnych tytułach: "Boom Boom Boom Boom", "We're Going to Ibiza", "Shalala Lala" oraz "We Like to Party" AKPA 15 Amerykański raper i brat przyrodni Dr. Dre debiutował w 1994 roku albumem "Regulate...G Funk Era", który z miejsca pokrył się czterokrotną platyną. Przede wszystkim dzięki numerowi "Regulate" – największemu hitowi w jego karierze Shutterstock 16 O włoskiej grupie zrobiło się głośno w 1994 roku za sprawą hiciora "The Rhythm of the Night". Potem było jeszcze "Try Me Out" i właściwie tyle Shutterstock 17 Para Amerykanów, którzy poznali się w Niemczech, a potem trafili pod skrzydła Franka Fariana, odpowiedzialnego wcześniej za sukcesy Boney M i Milli Vanilli. Hitem był już ich pierwszy singiel "Sweet Dreams"... Shutterstock 18 Alexander Nestor Haddaway zasłynął w 1993 roku wielkim dyskotekowym przebojem – "What Is Love". Inne nie miały już takiego wzięcia AKPA 19 Legenda brytyjskiego britpopu pod wodzą Richarda Ashcrofta w ciągu dekady swojej działalności (1989-1999, reaktywacja w roku 2007) upiększała świat takimi kawałkami, jak "Lucky Man" czy "Sonnet". Przede wszystkim zaś "Bitter Sweet Symphony", zawierającym sampel z symfonicznej wersji "The Last Time" grupy The Rolling Stones Media Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL Kup licencję Zobacz więcej Przejdź do strony głównej} Aktorzy zbudzają zachwyt wśród żeńskiej publiczności nie tylko za sprawą swojego talentu i umiejętnościami, ale też dzięki miłej aparycji. Pełni uroku osobistego aktorzy, na których widok nie jednej pani uginają się kolana! Poniżej lista z propozycjami na najlepszego aktora. Dodaj – Głosuj i komentuj listę aktorów.

Nie tylko Apoloniusz Tajner. Oni także zdecydowali się zostać ojcami w późnym wieku 4 kwi 19 11:00 Apoloniusz Tajner, Marek Kondrat, Ryszard Rynkowski, Julio Iglesias, Kazimierz Kutz czy Paul McCartney - co ich łączy? Późne ojcostwo. Znani gwiazdorzy zdecydowali się na nie, mając ponad 50 lat. Kto jeszcze dołączył do tego grona? 26 Zobacz galerię MW Media Julio Iglesias doczekał się ośmiorga dzieci. Ostatnie z nich, syn Guillermo urodził się, gdy legendarny piosenkarz miał 64 lata. Z kolei meksykański gwiazdor Anthony Quinn miał dziesięcioro potomstwa. Syn Ryan pojawił się na świecie, gdy Quinn miał już 81 lat. Nie inaczej jest też na polskim podwórku. Jakiś czas temu rodzicami zostali Marek Kondrat i Antonina Turnau. Znany aktor i jego o 38 lat młodsza żona doczekali się dziecka. Jak donoszą media, niedługo na świecie pojawi się też kolejny potomek Apoloniusza Tajnera. Jego niespełna 30-letnia ukochana jest w ciąży. Ryszard Rynkowski doczekał się narodzin dziecka, mając 57 lat. Siedem lat mniej miał dziennikarz Jacek Żakowski, kiedy urodził mu się najmłodszy syn. Zobacz w naszej galerii, którzy panowie zostali ojcami, mając więcej niż 50 lat. Zobacz też: 1/26 Apoloniusz Tajner MW Media Apoloniusz Tajner kolejny raz będzie ojcem. Jak podają media, 65-letni prezes Polskiego Związku Narciarskiego i jego młodsza o 36 lat partnerka Izabela Podolec wkrótce zostaną rodzicami. 2/26 Ryszard Rynkowski MW Media Wokalista został ojcem w wieku 57 lat. 3/26 Marek Kondrat MW Media Marek Kondrat i jego żona Antonina Turnau doczekali się narodzin swojego pierwszego dziecka. Potomek pary urodził się w macu 2018 roku, kiedy to aktor miał 68 lat. 4/26 Janusz Korwin Mikke Piotr Andrzejczak / MW Media Słynący z kontrowersyjnych wypowiedzi polityk ma ośmioro dzieci. Dwoje najmłodszych pociech powitał na świecie już po 70-tce. 5/26 Jacek Bromski Jarosław Antoniak / MW Media Reżyser "U Pana Boga za piecem" czy "Anatomii zła" doczekał się narodzin córki, w 2011 roku. Miał wówczas 65 lat. 6/26 Kazimierz Kutz MW Media Reżyser ma czwórkę dzieci. Ostatnie, Tymoteusz urodził się, gdy Kutz miał 62 lata. 7/26 Piotr Gliński Paweł Andrzejczak / MW Media 63-letni Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Piotr Gliński, dość późno został ojcem. Jego starsza córka, Celina, ma obecnie 11 lat. Kilka miesięcy temu na świat przyszedł jego syn. 8/26 Jacek Żakowski Jarosław Antoniak / MW Media Dziennikarz ma troje dzieci. Najmłodsze z nich przyszło na świat, gdy Jacek Żakowski miał 50 lat. 9/26 Hugh Grant Getty Images Hugh Grant ma pięcioro dzieci. Pierwsze z nich urodziło się w 2011 roku, gdy aktor miał 51 lat. Kilka dni temu po raz piąty został ojcem. 10/26 Julio Iglesias Getty Images 74-letni piosenkarz ma ośmioro dzieci. Ostatnie z nich urodziło się, gdy Iglesias miał 64 lata. 11/26 Paul McCaurtney Getty Images W 2003 muzyk doczekał się narodzin córki. Miał wówczas 61 lat. 12/26 Hugh Hefner Getty Images Zmarły przed rokiem założyciel "Playboya" miał w sumie czwórkę dzieci. Ojcem dwóch najmłodszych synów został, mając odpowiednio 64 i 65 lat. 13/26 Alec Baldwin Getty Images Alec Baldwin ma z żoną dwójkę dzieci. Córka Carmen urodziła mu się, gdy miał 55 lat. Dwa lata później powitał na świecie syna, Rafaela. 14/26 Rod Stewart Getty Images Brytyjski muzyk ma dwoje dzieci z modelką Penny Lancaster. Ich syn Aiden urodził się w 2011 r., kiedy Stewart miał 66 lat. 15/26 Woody Allen Getty Images Woody Allen wziął ślub w 1997 roku, w wieku 62 lat. Kilka lat później wraz z żoną adoptował dwoje dzieci. 16/26 Steve Martin Getty Images W 2012 roku Steve Martin po raz pierwszy został ojcem. Miał wtedy 67 lat. 17/26 Luciano Pavarotti Getty Images Luciano Pavarotti miał 68 lat, gdy jego żona urodziła mu bliźniaki. 18/26 Warren Beatty Getty Images Warren Beatty ma czwórkę dzieci. Najmłodsza córka urodziła się, gdy aktor miał 63 lata. 19/26 Al Pacino Getty Images Aktor doczekał się trójki dzieci. Najmłodszą córkę, Olivię, powitał na świecie, gdy miał 61 lat. 20/26 Bruce Willis Getty Images Bruce Willis miał 57 i 59 lat, gdy na świecie pojawiły się jego córki. 21/26 Nick Nolte Getty Images Nick Nolte został ojcem w wieku 66 lat. 22/26 Michael Douglas Getty Images Michael Douglas ma dwoje dzieci z Catherina Zetą Jones. Syn urodził mu się, gdy miał 56 lat, a córka - trzy lata później. 23/26 David Lynch Getty Images Kontrowersyjny reżyser po raz czwarty został ojcem w 2012 roku. Miał wtedy 66 lat. 24/26 Jean-Paul Belmondo Getty Images Francuski aktor po raz czwarty został ojcem, mając 70 lat. 25/26 Karel Gott Getty Images Czeski śpiewak miał cztery córki. Ostatnia urodziła się, gdy miał 69 lat. 26/26 Larry King Getty Images Prezenter czterokrotnie cieszył się z narodzin dzieci. Synowie z małżeństwa z Shawn Southwick rodzili się, gdy King miał 66 i 67 lat. Data utworzenia: 4 kwietnia 2019 11:00 To również Cię zainteresuje

Jacek Jerzy Nieżychowski (ur. 29 stycznia 1924 w Chlewie, zm. 23 maja 2009 w Świnoujściu [1]) – polski aktor, śpiewak operetkowy, artysta kabaretowy, dziennikarz, przedsiębiorca. Współtworzył popularny w latach 70. XX w. kabaret Silna Grupa pod Wezwaniem. Syn kapitana Kazimierza Nieżychowskiego (1892–1987) [2] .

Aktorów niezawodowych zatrudniano na planie z wielu powodów, ale – co ciekawe – rzadko chodziło o pieniądze. Radziecki teoretyk filmu, Lew Kuleszow, uważał na przykład, że tylko naturszczycy są w stanie odegrać rolę realistycznie, bez sztuczności charakterystycznej dla zawodowców. Oczywiście nie jest to wszystko takie proste, a nieprofesjonalne zachowanie na planie aktorów niezawodowych szybko może być wychwycone przez widzów. Ważne więc, żeby – zatrudniając nieprofesjonalnych odtwórców – wybierać tych, którzy mają wrodzony talent, dryg do aktorstwa, charyzmę i urok osobisty. Wtedy taki eksperyment ma rację bytu. Jedni to byli sportowcy, inni muzycy, a jeszcze inni trafili na plan… przez przypadek. Losy naturszczyków są różne, ale łączy ich jedno – brak kierunkowego wykształcenia. Wszyscy z poniżej listy to aktorzy niezawodowi. Wiedzieliście o tym? Jan Himilsbach (1931-1988) Chyba najsłynniejszy polski aktor niezawodowy, który sławę zyskał, grając w takich kultowych filmach jak „Rejs”, „Brunet wieczorową porą” czy „Nie ma róży bez ognia”. W świecie kina aż do dzisiaj krążą anegdoty dotyczące Himilsbacha i jego „luźnego” podejścia do wykonywanego zawodu. Większość z nich ma związek ze spożywaniem hurtowych ilości alkoholu. Niezależnie od tego, Jan był aktorem cenionym i niezwykle utalentowanym, którego pokochali widzowie niezależnie od wieku. W latach 70. i 80. zagrał dziesiątki mniejszych lub większych ról. Krystyna Sienkiewicz (1935-2017) Nie skończyła aktorstwa, a Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. Nie miało to jednak znaczenia, ponieważ jej talent szybko został dostrzeżony. Sienkiewicz kojarzona jest głównie z rolami w filmach komediowych. Pojawiła się między innymi w takich produkcjach jak „Rzeczpospolita babska”, „Lekarstwo na miłość” czy „Pożegnania”. Występowała również w popularnym na przełomie wieków serialu „Graczykowie”. Z powodzeniem występowała w przedstawieniach teatralnych. Władysław Komar (1940-1998) Człowiek wielu talentów. Komar to przede wszystkim jeden z najlepszych miotaczy kulą w historii polskiego sportu i mistrz olimpijski z Monachium. Kiedy jednak zawiesił buty na kołku, nie dał o sobie zapomnieć, a zajął się między innymi aktorstwem. Zagrał w kilkunastu filmach, w tym między innymi „Kilerze”, „Piratach”, „Magnacie”, „Kazimierzu Wielkim” czy serialu „Przyłbice i kaptury”. Zmarł przedwcześnie w wieku 58 lat. Zginął w wypadku samochodowym. Bronisław Cieślak (1943-2021) Co tu dużo mówić – porucznik Borewicz nie był zawodowym aktorem. Zaczynał jako dziennikarz radiowy, zupełnie przypadkowo trafiając na plan „07 zgłoś się”. Już pierwsze ujęcia przekonały twórców, że Cieślak będzie dobrym wyborem. Tym samym stał się jednym z najbardziej kultowych aktorów PRL-u. W późniejszych latach nie grał dużo, ale nie można zapomnieć o lubianym serialu paradokumentalnym „Malanowski & Partnerzy”, w którym przez osiem lat występował Cieślak, a który powstał na zamówienie telewizji Polsat. Zbigniew Buczkowski (1951-) Zagrał w ponad 150 filmach, a jego drogi przecięły się między innymi z Borewiczem w kilku epizodach „07 zgłoś się”. Buczkowski rzadko grał główne role, częściej epizody, ale na pewno był jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów ostatnich dekad XX wieku. Pojawił się między innymi w kultowych „Misiu”, „Nic śmiesznego” czy „Dniu Świra”. Obecnie występuje nieco mniej, ale na pewno jest aktorem, którego wciąż kojarzy większość widzów. Jednocześnie to chyba najlepszy przykład na to, że nie potrzeba wykształcenia, żeby zrobić karierę w filmie. Henryk Gołębiewski (1956-) Sławę zyskał jako aktor dziecięcy, występując chociażby w serialu „Wakacje z duchami” czy filmie „Podróż za jeden uśmiech”. Choć widownia go kochała, on nigdy nie zdecydował się na skończenie szkoły aktorskiej. To bez wątpienia wpłynęło na jego dalszą karierę, podobnie jak problemy osobiste i słabość do używek. Ostatecznie jednak Gołębiewski zagrał w ponad 70 produkcjach. Najczęściej były to epizody, ale przez lata nie dał o sobie zapomnieć. Paweł Kukiz (1963-) Najpierw muzyk, obecnie polityk, a w tak zwanym międzyczasie – aktor. Paweł Kukiz nie posiada oczywiście wykształcenia kierunkowego, a mimo to zagrał w sumie w dziesięciu produkcjach, w tym główną rolę w filmie „Girl Guide”. Pojawił się też w takich filmach jak „S@motność w sieci” czy „Wtorek”. Wydaje się jednak, że patrząc na obecną sytuację, na powrót Pawła Kukiza na ekran nie ma co liczyć. Chyba że podczas konferencji prasowych w sejmie. Julia Kamińska (1987-) Popularna „BrzydUla” nie ma wykształcenia aktorskiego. Julii Kamińskiej to jednak w niczym nie przeszkadza. Zagrała w ponad 20 produkcjach, w tym chociażby we „Wkręconych” czy serialu „Na wspólnej”. Może oszałamiające kariery jeszcze nie zrobiła, ale z pewnością 34-latka nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Szczególnie że jej rola w serialu „BrzydUla” była naprawdę udana. Michał Grzybowski Wejdź na FORUM! ❯

Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych Gdyni z filmami, których obsadę aktorską tworzą m.in aktorzy z serwisu Aktorzy Polscy!!! W dniach 16-21 września 2019 roku w Gdyni, zobaczymy filmy z programu "30 Minut" Studia Munka, które dostały się do Konkursu Filmów Krótkometrażowych 44.

Szalone lata 90 to kopalnia świetnych komedii i wysyp zdolnych aktorów. Dziś, tamte produkcje zza oceanu można uznać za kultowe, a aktorzy, którzy w nich grali zyskali ogromną popularność. Zobacz również: 10 najlepszych dramatów lat 90-tych. Znacie każdy z tych kinowych hitów? W latach 90 nie powstawało tyle filmów, ile obecnie, dlatego niektóre z nich oglądało się po tysiąckroć i mimo to bawiły za każdym razem. Udawało się to między innymi dzięki aktorom, którzy stworzyli niezapomniane komediowe kreacje. Przypomnijmy sobie najlepszych aktorów komediowych z lat 90. 8. Martin Lawrence7. Chris Farley6. Rowan Atkinson5. Adam Sandler4. Robin Williams3. Whoopi Goldberg2. Will Smith1. Jim Carrey 8. Martin Lawrence Zawsze uśmiechnięty, zawsze pakujący się w kłopoty. Zagrał w takich filmach jak Bumerang czy Diamentowa Afera. Jednak jego rola w Bad Boys w duecie z Willem Smithem to klasyka gatunku. W końcu „bad boys, bad boys whatcha you gonna do”. [embedyt] 7. Chris Farley Impresywny, oddający się roli w 100%. Znany w Polsce z filmów, w których grał w duecie z Davidem Spadem. Mowa tu o produkcjach, które swego czasu były wyświetlane na Polsacie w godzinach południowych – takick jak Tomcio Grubasek czy Czarna Owca. Niestety, aktor przedawkował narkotyki i zmarł w 1997 roku. 6. Rowan Atkinson Wyjątek spoza Stanów Zjednoczonych. Do bawienia publiczności nie potrzebował nawet słów. Ikona brytyjskiej komedii, która w latach 90 dominowała na ekranach telewizorów w wielu krajach. Jego role i gagi jako Jaś Fasola przejdą do historii komedii. 5. Adam Sandler Jak wielu komediowych aktorów zaczynał od stand-upu i pisał scenariusze do programów rozrywkowych typu Late Night Show. Znany z takich filmów jak Farciarz Gilmor, Bill Madison czy Od Wesela do Wesela. Zazwyczaj grał podobne sobie postaci – porywczego bohatera, za które kochała go widownia. 4. Robin Williams Bez dwóch zdań legenda kina. Odnajdywał się zarówno w komedii jak i dramacie. Poza występowaniem w filmach i serialach, znany był także ze stand-upu. Wystąpił w wielu produkcjach w latach 90, a jego tragiczna śmierć pokazuje tylko, że osoby cierpiące na depresję często kryją się za zasłoną uśmiechu i komedii. 3. Whoopi Goldberg Lata 90 oznaczają rozkwit kariery Whoopi Goldberg. Zakonnica w Przebraniu była jedną z najpopularniejszych komedii tamtego okresu, do której widzowie cały czas wracają. A jest do czego. 2. Will Smith Drugi z Bad Boysów. Znany nie tylko z komedii, bowiem w latach 90 grał w poważnych filmach jak Dzień Niepodległości czy Wróg Publiczny. Mimo to, jego kreacja w wspomnianych Bad Boys i Facetach w Czerni przyniosła mu ogromną popularność. Świetny aktor i nie gorszy raper. 1. Jim Carrey Maska, Głupi i Głupszy, Ace Ventura, Kłamca, Kłamca kto tego nie widział? Wydaje się, że widzieli wszyscy, a sam Jim Carrey miał monopol na komedię w latach 90. Odnajdywał się w każdej roli, przez plastyczną twarz, mimikę wyrażającą tysiąc emocji jednocześnie, czy zabawną postawę ciała. Kto ma ochotę na filmowy maraton komedii z jego udziałem? Ja na pewno. Zobacz również: Polskie komedie z lat 90 – przypominamy 6 najlepszych Ależ to były czasy dla światowej komedii w kinie. A Wy, którego aktora lubiliście najbardziej? Kto stworzył najlepszą kreacje? Piszcie! Kliknij, aby ocenić ten post! [Całkowite: 5 Średnia: 5]

.